Fatma oturma odasında oturmuş, televizyonda art arda geçen sıkıcı programlara bakıyordu. Gözleri kendiliğinden kapanmış, uykuya dalmıştı ki birden kapıda ürkek bir sesle tık tık diye vuruldu. Hemen yerinden fırladı, sabahlığının belini tutarak kapıya yöneldi.
“Geliyorum!” diye seslendi.
Kapı deliğinden gördüğü yabancı bir genç kadındı. Şaşkın, yanakları al al olmuş, ela gözlü biri.
“Merhaba… Siz Fatma Hanım mısınız?”
“Evet, benim. Bana mı geldin? Hadi gir içeri o zaman.”
Misafir, koridorda bir adım attı, etrafa baktı.
“Ben… sizinle konuşmam gerekiyor…”
“Öyle dikilme, hadi mutfağa geçelim, bir çay içeriz. Sonra anlatırsın ne olduğunu.”
Fatma her türlü yoldaşa sevinirdi. Kızı Ayşe sabah erkenden çıkıyor, akşam geç saatlerde geliyordu ve Fatma giderek yalnızlığın ağırlığını hissediyordu.
Çaydanlık kaynarken, Fatma telaşla kurabiyeleri ve şekerlemeleri masaya dizdi, ara ara misafirine bakmaktan geri kalmıyordu.
“Adın ne senin?”
“Leyla. Ama bana Lale de diyebilirsiniz.”
“Ne güzel bir isim,” diye gülümsedi Fatma, önüne çay koyarken. “Ben ömrüm boyunca postacılık yaptım. Mahalle mahalle dolaştım, ağır çantalarla. Gazeteler, mektuplar, telgraflar… İnsanlar bekler, sevinirlerdi. Bazen de ağlarlardı. Kötü haberler de vardı elbet… Ama hepsini saygıyla taşıdım. Şimdi bacaklarım tutmuyor. Neredeyse hiç çıkamıyorum.”
Lale sessizce dinledi. Sadece elleri titriyordu ve bardak tabağa hafifçe çınladı. Fatma neden geldiğini sorunca, sonunda konuştu:
“Uzaklardan geldim. Ülkenin öbür ucundan. Kızınız Ayşe’yi görmem gerekiyordu. Çünkü… ben onun kızıyım. Siz de benim babaannemsiniz.”
Fatma dondu kaldı. Gözleri parladı ama sesi sakindi:
“Kızım, yanlış gelmiş olmalısın. Ayşe benimle yaşıyor. Böyle bir şey olsa bilirdim…”
Lale gözlerini indirdi.
“Çok zaman önceydi. Üniversiteden sonra başka bir şehre çalışmaya gittiğinde. O zaman… birine âşık olmuş. Adı Cemal’di. Her şey çok ciddiydi. Evleneceklerdi. Ama… düğünden önce o öldü. Bir kaza oldu.”
Ayşe erken doğum yaptı… Cemal’in annesiydi yanında olan. Ayşe bayılmıştı. Sabah olduğunda ise onu, bebeğin öldüğüne inandırdılar.
Ama gerçekte kızı… yani beni… alıp götürdüler. Cemal’in annesi beni kendine götürdü. Oğlundan bir parça yanında kalsın istemiş. On altı yaşına geldiğimde gerçeği öğrendim. Şimdi geldim… annemin gözlerine bakabilmek için. Ona söylemek için… yaşadığımı.
Fatma kıpırdamadan oturdu. Sonra ayağa kalktı ve Lale’yi sıkıca sardı kollarına.
“Aman Allah’ım… ne çok şey yaşamışsın sen… Peki Ayşe? O bilmiyor… Bugün kardeşiyle köye gitti. Üç gün sonra dönecek. Kal burada. Rica ediyorum, kal.”
Ama Lale başını iki yana salladı.
“Biletim var. Babaannemin yanında olmalıyım. Hastalığı çok ağır. Onu yalnız bırakamam. Ama… anneme söyler misiniz? Lütfen.”
Vedalaşmak acı doluydu. Lale gitti, evde Fatma’nın içine işleyen bir sızı bırakarak. Kadın, onu köşeden kaybolana kadar pencereden izledi. Tam o an bir araba sesi geldi. Ayşe dönmüştü. Kocası ve kardeşiyle birlikte.
“Anne,” diye heyecanla konuştu Ayşe. “Tanıştırıyım, bu Hakan. Bana evlenme teklif etti. Ben de kabul ettim.”
Fatma’nın yüzü bembeyaz oldu. Elleri titriyordu. Kardeşi Emel su getirdi.
“Otur,” diye sertçe söyledi Ayşe’ye. “Bunu duyman gerekiyor.”
Ve Fatma her şeyi anlattı. Son damla gözyaşına kadar.
Yarım saat sonra trene yetişmek için koşuyorlardı. Son anda yetiştiler.
Peronda Ayşe onu gördü… kızını. Kendi kızını.
Birbirlerine koştular. Sessizce, hıçkıra hıçkıra ağladılar, yıllardır yüreklerinde bir yere sıkışmış sözleri fısıldadılar.
“Senin için geleceğim, duyuyor musun?” diye tekrarladı Ayşe, vagonun yanında yürürken. “Geleceğim. Artık asla yalnız kalmayacaksın.”
Üç hafta sonra Ayşe onu almaya gitti. Cemal’in annesi, Ayşe’nin çocuğunu alıp götüren kadın, diz çökmüştü. Ama Ayşe izin vermedi. O narin kadına merhametle baktı. Ve içinden… affetti. Onun için değil. Kendi için. Lale için.
O günden sonra Lale, annesiyle yaşadı. Sessiz, sıcak bir yuva kurdular. Hakan ona baba oldu. Bazen ona ismiyle sesleniyor. Bazen de “baba” diyor.
…Ve belki de evi bulmak, anneyi bulmak, kendini bulmaktan daha büyük bir mucize yoktur.
