Beklenmedik Karşılaşma: Gözlerimi Açan Gerçek
Elif, iş için İzmir’e gitmişti. Otele yerleşir yerleşmez toplantılar, görüşmeler ve yoğun iş temposuna daldı. Geç saatte, yorgunluktan ayakta duramaz halde, kocasına mesaj attı:
“Her şey yolunda. Çok yorgunum, dinleneceğim.”
Mehmet hemen yanıt verdi:
“Ben de. Annemlerdeyim, tadilat işleri hiç kolay değil.”
Duş aldıktan sonra yatağa uzanan Elif, kısa sürede uykuya daldı. Ertesi sabah odasından çıktığında, en son görmek istediği kişiyle karşılaştı.
“Mehmet?!” diye haykırdı şaşkınlıkla. “Burada ne işin var?”
“Sürpriz!” dedi mahcup bir gülümsemeyle. “Seni şaşırtmak istedim…”
Devam edemedi, çünkü Elif’in odasından Sedat çıkmıştı. İş arkadaşıydı, ama aralarındaki ilişki çok daha fazlasını içeriyordu.
Elif gözlerine inanamadı. Böyle bir ilişkiye gireceğini hiç düşünmemişti, ama Sedat’ın ilgisi ve kibarlığına dayanamamıştı. Mehmet hep işe gömülmüş, mesafeliydi. Oğulları Kaan ise ergenlik döneminde uzaklaşmıştı. Elif kendini yapayalnız hissediyordu.
Sonra Sedat çıkmıştı ortaya… Genç, bekar, iltifatlarıyla Elif’in özgüvenini tazeliyordu. Bu iş seyahatine de birlikte gitmişlerdi, zaten Mehmet nereye gittiğini sormuyordu. Kendisi de annesiyle “tadilat işleri”ni bahane etmişti.
Oturmuş, yemek yemiş, özgür hissetmişlerdi. Elif o gece Sedat’ın odasında kalmış, kocasına “erken yatıyorum” diye mesaj atmıştı. Sabah ise…
…merdivenlerde çarpıştılar. Mehmet, yanında 27 yaşlarında çarpıcı bir sarışınla çıkıvermişti.
“Bu ne hâl?!” diye bağırdılar aynı anda.
“Sen annemlerdeydin!” diye çıkıştı Elif.
“Sen de iş arkadaşının yanında mıydın?!” diye kükredi Mehmet. “Niye sana ‘aşkım’ diyor? Onun odasında mı kaldın?”
“Peki ya sen? Bu kadın kim?”
“O burada yaşıyor. Onun için geldim. Şimdi topla eşyalarını, gidiyoruz!”
Tam o sırada Elif’in telefonuna Sedat’tan bir mesaj geldi:
“Ben gidiyorum. Kavga etmek bana göre değil. Kolay gelsin.”
Elleri titreyerek eşyalarını topladı. Dönüş yolculuğu bir işkenceden farksızdı. Mehmet durmadan ahlak dersi veriyordu:
“Böyle bir şey yapabileceğini düşünmezdim. Anne ve eş olarak bu seni küçültür!”
“Küçültür mü? Peki ya sen? İkimiz de suçluyuz Mehmet. Açıkçası, bu evliliği sürdürmenin bir anlamı olduğundan emin değilim.”
“Boşanmak istemiyordum. Sadece… biraz değişiklik olsun istedim. Ama unutabilirim, ailemiz için, Kaan için…”
Elif sessizdi. Artık sevgi kalmadığını biliyordu. Olsaydı, ne o Sedat’a yönelirdi, ne de Mehmet başka bir kadına.
“Birbirimizi sevmiyoruz,” dedi yavaşça. “Bu artık aile değil. İki tarafın da ihaneti her şeyi bitirdi. Barışçıl ayrılalım. Evi paylaşırız. Kaan da anlayacaktır.”
Mehmet derin bir iç çekti:
“Bu kadar kolay kabul edeceğini tahmin etmezdim. Ağlayıp yalvaracağını sanmıştım…”
“Her şey geçti Mehmet. Kin tutmuyorum. Artık aynı insanlar değiliz.”
“Tamam. Ev sizde kalsın. Ben kiracı olarak başlarım, sonra alırım. Sorun değil.”
Elif şaşırdı. Mehmet’in bu cömertliği beklenmedikti. Cimri sayılmazdı, ama bu tür bir davranış nadirdi.
“Teşekkür ederim.”
Bir yıl sonra…
Elif işten dönüyordu. Sonbahar, dökülen yapraklar, hafif bir rüzgar… En sevdiği mevsimdi.
“Elif! Selam!” diye bir ses duydu tanıdık.
“Mehmet? Merhaba, ne işin var burada?”
“Yakındaydım, yürüyüş yapayım dedim. Nasılsın? Kaan?”
“İyi. Mor saçlı bir kız arkadaşı var… Moda galiba. Bazen bize geliyorlar. Sen?”
“Yalnızım. Çalışıyorum, ev biriktiriyorum. Seni çok özlüyorum… Hatırlıyor musun, denizde kaybolup sahilde şampanya içtiğimiz günü?”
“Tabii ki hatırlıyorum Mehmet…”
Uzun süre parkta yürüdüler. Aniden bütün kırgınlıklar unutulmuştu. Sadece ikisi, öfkesiz, acısız…
“Elif, seni çok özledim… Ama söylemeye korktum. Reddedersin diye.”
“Ben de seni özledim. Özgürlük diye düşünmüştüm ama… aslında bomboşum.”
“Eve gidelim mi?” diye sessizce sordu.
“Gidelim, canım. Yeniden başlayalım. Belki ileride mor saçlı kızın çocuklarına bile bakacağız.”
Elif güldü ve ona elini uzattı.
Yeniden başlamak… Bazen tam da ihtiyacınız olan şey buydu…
