Gülnur ve Mehmet evlilik hazırlıkları yapıyordu. Her şey planlandığı gibi gidiyordu ki, damadın ailesi “büyük hediyelerini” açıkladı – bir daire almışlardı. Mehmet’in gözleri parlıyor, gururla şöyle dedi:
“Her zaman şehir merkezinde yaşamayı hayal etmiştim! Nihayet gerçek oldu!”
Gülnur hafif, zoraki bir gülümseme verdi. Merkez statü sembolüydü belki, ama ne park vardı, ne bahçe, ne de yeşillik… Geleceği, özellikle çocukları düşündüğünde insan binalara değil, çevresine bakar. Mehmet ise sadece binanın görüntüsünü düşünüyordu. Hem de sadece kelimenin gerçek anlamıyla değil.
Daireyi düğünden önce almışlardı. Gülnur itiraz etmemişti – para ebeveynlerindi, karar da öyle. O, başkasının malında gözü olanlardan değildi. Üstelik Mehmet’le anlaşmışlardı: Bu geçiciydi. Sonra, para biriktirip birlikte bir ev alacaklardı. Kendi evleri. Eşit şartlarda.
Ama o ilk “ev taşıma” gününde her şey hayal ettikleri gibi gitmedi.
Hayaller ve Gerçekler: İlk Darbe
Aileler yeni dairede toplandığında Mehmet’in yüzü gülüyordu, ailesinin de. Kadeh kaldırılıyor, kutlamalar yapılıyordu. Gülnur sessizdi. Bu “hediye” etrafındaki gürültüye ne kadar yabancı hissettiğini böyutmamaya çalışıyordu. Özellikle de Mehmet’in babası yüksek sesle şunu söyleyince:
“Tabii ki büyük bir harcama yaptık. Bu yüzden düğün masraflarını gelinin ailesinin karşılaması mantıklı olur. Sonuçta biz gençlere ev verdik!”
Sözler havada asılı kaldı. Mehmet ses çıkarmadı. Gülnur’un annesi, Aylin Hanım, soğuk bir tebessümle karşılık verdi. Babası ise sadece başını salladı.
“Sorun değil. Bizim de bir hediyemiz var. Bizimki de en az sizinki kadar değerli olacak.”
Ertesi gün Gülnur, ailesinin kendisine bir daire hediye etmeye karar verdiğini öğrendi. Hayalini kurduğu yerde – parkın, okulun, sessizliğin olduğu bir semtte. Geniş, aydınlık, merkezde olmayan ama hayatın içinde bir ev. Bir de sürpriz vardı: bir araba. Büyükanne ve büyükbabasından. Gülnur da birikimlerini eklemişti – açgözlükten değil, adalet duygusundan.
İkinci Ev Taşıma: Gerçek Neredeyse Orada Ev Vardır
İki hafta sonra Gülnur herkesi – ailesini, Mehmet’i ve onun akrabalarını – yeni evine hediye partisine davet etti.
“Burası neresi?” diye şaşkınlıkla sordu Mehmet.
“Ailem düğün hediyesi olarak bana bir daire aldı. Hayalini kurduğum yerde. Sadece manzaraya değil, hayata uygun bir semtte,” diye sakin cevap verdi.
Kayınvalide ve kayınpederin yüzleri asıldı.
“Zaten biz hediye ettik!” diye itiraz etti Sevil Hanım. “Bu artık fazla.”
“Fazla mı?” dedi Gülnur’un annesi. “Biz sadece eşit şartlar sağladık. Siz Mehmet’e verdiniz, biz Gülnur’a. Adil olan bu.”
“Bir de üstüne araba!” diye ekledi büyükanne, anahtarları masaya koyarak. “Sıradan değil, güzel bir araba. Kızımızın hiçbir eksiği olmasın.”
Mehmet yerinden fırladı, Gülnur’un kolundan tutup mutfağa çekti.
Kavga ve Geri Dönüşü Olmayan An
“Ne yaptın sen? Madem yardım etmek istiyorlardı, gelecekteki evimize katkı yapabilirlerdi. Beni aptal durumuna düşürdün!”
“Kimseyi aptal durumuna düşürmedim. Ailem bana hediye verdi, tıpkı seninkilerin sana verdiği gibi.”
“Utanıyorum şimdi!” diye bağırdı. “Sanki senden aşağıdaymışım gibi gösterdin beni!”
“Hayır Mehmet. Ben sadece bana verileni kabul ettim. Sen de öyle yaptın. Ama ben her şeyin benim isteklerime göre ayarlanmasını beklemiyorum.”
“Peki ya araba? Ben hâlâ eski hurdamla gezerken sen yeni arabanla?”
“Mehmet, benimle yarışa mı gireceksin? Biz eş olmalıyız, rakip değil. Yoksa senin için aile bir üstünlük yarışı mı?”
“Sen sadece nankörsün!” diye hırladı. “Beni ailemin önünde rezil ettin!”
Gülnur ona uzun ve dikkatli baktı.
“Hayır Mehmet. Sen kendini rezil ettin, kendi fikrini her şeyden üstün tuttuğunda. Benim susup sorgusam suçsuz şükretmem gerektiğini düşündüğünde.”
O mutfaktan fırladı. Salonda aileler tartışıyordu:
“Evde erkek söz sahibi olmalı!” diye bağırıyordu Selim Bey.
“Asıl olan saygıdır,” dedi Gülnur’un babası sakince.
Gülnur el çırptı:
“Yeter! Herkes yoruldu. Gitmek isteyen gidebilir. Biz kalanlarla yeni evimizi kutluyoruz. Çünkü hayat pazarlık değil, mutluluktur. Mutluluk da ancak saygı varsa olur.”
Eşitsiz Düğünün Ardından
Mehmet gitti. Kayınvalide kapıyı çarparak çıktı. Gülnur kaldı. Kendi evinde. Ailesiyle, fırında pişen kazla, kalbinde hafif bir burun içinde, ama berrak bir zihinle.
O akşam şunu anladı: Eğer bir insan, senin de bir şeylere sahip olmandan rahatsızlık duyuyorsa, asla eşit olmayı planlamamış demektir. Senin hep ondan aşağıda olmanı istiyordur.
Düğün olmadı. Mehmet geri dönmeye çalıştı – önce suçlayarak, sonra yalvararak. Ama artık çok geçti.
Gülnur ise tatile çıktı. Yeni arabasıyla, tek başına. Köydeki babaannesiGülnur’un babaannesinin bahçesinde otururken, gerçek mutluluğun özgürlük ve kendini sevmekten geçtiğini bir kez daha anladı.
