Leyla Hanım sabahın erken saatlerinden beri mutfakta telaşlıydı: salataları doğruyor, çorba kaynatıyor, fırında sarımsaklı tavuğu pişiriyor, çiçekler için kristal vazoyu parlattı. İki kez bakkala koştu—dönüşünde pastayla dolu poşetlerle kapıda komşusu Ayşe Teyze’ye rastladı.
“Ne bu, Leyla, bayram mı kutluyorsun?” diye şaşkınlıkla sordu Ayşe Teyze, apartman girişindeki bankta her zamanki yerinde otururken.
“Tabii bayram! Kızım Elif gelecek!” diye gözleri parlayarak cevap verdi Leyla Hanım ve poşetleri zorlanarak merdivenlerden yukarı taşıdı.
“İyi, iyi…” diye homurdandı Ayşe Teyze, yerinden kalkmadan. “Şu Elif’in peşinde koşup duruyorsun. O ise annesine bir telefon bile etmez… Tüh!”
Komşusu uzun zamandır, Leyla’nın yetişkin kızına fazla düştüğünü söylüyordu. Elif haftalarca aramazken, annesi her gün pencereden yolunu gözlüyordu.
“Leyla, cidden, kendine eziyet ediyorsun. Artık yaşlılar herkese yük. Ona baştan haddini bildirmeliydin, pastalarla peşinde koşacağına.”
Ama Leyla Hanım için bu kolay değildi. Kalp, bir düğme değildi ki kapansın. Elif, onun sabahları yataktan kalkmasının tek sebebiydi, karşılığında aldığı sevginin gittikçe azaldığını bilse bile.
Elif nihayet telefon açıp kısaca “Akşam geliyorum” dediğinde, yaşlı kadının kalbi bir çekiç gibi çarpmaya başladı. Evin içinde koşuşturdu, yatağı yeniledi, bir yemek daha hazırladı… Ve sonunda kapı çaldı.
Eşikte duran, uzun boylu, zayıf, soğuk bakışlı ve siyah gözlüklü kızıydı. Kolunda da minik bir köpeğin tasması vardı.
“Merhaba anne,” dedi Elif, gülümsemeden.
“Hoş geldin kızım! Gir, ellerini yıka, sofrayı hazırladım!”
Leyla Hanım mutfağa koştu, tabakları telaşla dizdi. Elif ise arkasından sessizce geçti, etrafa kayıtsızca bakarak.
“Otur, köfteler, salata, pasta—senin favorin!”
“Anne, sadece bir dakikalığına geldim. Başka bir şehre taşınıyorum. Uzun süre. Buraya gelmek hem pahalı hem zahmetli, belki beş yıl görüşemeyiz. Bu da Lale. Eski sevgilim hediye etmiş, nedense. Onu yanımda götürmem zor. Sen zaten yalnızsın, bari seninle kalsın. Bir buçuk yaşında. Merak etme, sesi çıkmaz.”
Leyla Hanım donup kaldı. Pasta, köfteler, taze çarşaflar, süt, reçel… Hepsi bir anda anlamsızlaşmıştı. Kızına baktı, gözlüklerini bile çıkarmamıştı.
“Peki…” diye zorlukla çıkardı ağzından.
“Sağ ol anne. Seni seviyorum.” Elif onu yanağından öpüp tasmayı uzattı ve kapıdan kayboldu.
Birkaç dakika sonra Leyla Hanım, koridorda küçük köpeği kucağında tutuyordu. Hiç hayvan sevmemişti. Bel ağrıları, küçücük emekli maaşı ve yorgunluğuyla—şimdi ne yapardı bu köpekle?
“Hadi Lale, Ayşe Teyze’ye gidelim… Belki o alır seni…”
Ama komşusu kapıyı açar açmaz bağırdı:
“Aklını mı yitirdin Leyla? Bana bir de köpeğin mi lazım! Mobilyaları mahveder, pire getirir!”
“Ne piresi be Ayşe… Elif’in köpeği, o titizdir… Lütfen, köyde hayvanlarla tecrüben vardı senin…”
“Senin de aklın olmalı! Sana demiştim: ona yüz verme diye. Şimdi ne oldu? ‘Hediye’yi kaptın. Bir yere bırak, bitsin bu iş.”
Köpek sessizdi, sadece yaşlı kadının gözlerine bakıyordu. O bakışta her şey vardı: korku, sadakat ve… tanıdık bir acı.
“Demek ikimiz de aynıymışız,” diye fısıldadı Leyla Hanım. “Kimsenin istemediği.”
“Ne yaparsan yap,” diye homurdandı Ayşe Teyze. “Beni karıştırma.”
O günden sonra zorlu günler başladı. Lale günde beş kez gezmek istiyordu. Beli ağrıyor, bacakları tutmuyordu. Ama köpek anlıyor gibiydi—sabrediyor, havlamıyor, ulumuyordu. Yağmurda kapıda bekliyor, sıcakta yatağın altında sessizce yatıyordu. Zamanla Leyla Hanım kendini… o kadar yalnız hissetmemeye başladı.
Ayşe Teyze artık onunla konuşmasa bile. Dostluk bitmişti belki, ama evde bir ruh vardı artık.
Bir yıl geçti. Leyla Hanım’ın son yılıydı. Kalbi dayanamadı. Komşular onu mutfakta buldu, köpek ise tüm o zaman boyunca kapıdan ayrılmamış, yememiş, havlamamıştı.
Bir hafta sonra Elif, habersizce geldi.
“Off, ne kokuyor böyle…” diye burun kıvırdı. Lale havlamaya başladı.
“Sus! Artık sahibin yok. Seni almak zorundayım. Evi satacağım—sana ihtiyacım yok.”
Mezarlıkta, Elif taze kabrin başına geldi.
“Ev ve para için sağ ol. Lale’yi de burada bırakıyorum.”
Tasmayı bırakıp gitti.
Köpek, küçük tümseğe yaklaştı, otları kokladı ve yanına uzandı. Burası onun eviydi artık.
İki gün geçti. Lale gitmedi. Yemedi. Kalkmadı.
Üçüncü gün Ayşe Teyze bir demet çiçekle göründü.
“Demek buradasın küçük…” diye mırıldandı, köpeği mezarın yanında görünce. “Ah Leyla… Her şeyini kızına verdin. Sonunda… bir köpek sahip çıktı sana.”
Eğilip zayıf tüyleri okşadı.
“Tamam. Gel benimle. Dayanamıyorum. Leyla başardıysa, ben de başarırım. Önemli olan insan olmak.”
Bu sözlerle Lale’yi kucağına aldı. BulutGüneş ışığı mezar taşının üzerine düşerken, Ayşe Teyze’nin gözlerinden yaşlar süzüldü, Lale ise sonunda başını kaldırıp ona baktı, sanki anlaşılmaz bir söz fısıldıyordu.
