Ilgaz, sıcak banyoda rahatlamış bir şekilde, hayatının nihayet mutluluğa kavuştuğunu düşünüyordu. Ancak kocası ve kayınvalidesinin konuşmasına kulak misafiri olması, her şeyi alt üst etti ve neredeyse dünyasını yıkacak korkunç bir sırrı ortaya çıkardı. İhanetle nasıl başa çıktığını ve yeni bir yol bulduğunu öğrenin!
Sakarya Nehri’nin kıyısındaki küçük bir kasabada, akşamları çan seslerinin yankılandığı bir yerde, Ilgaz huzur dolu bir anın tadını çıkarıyordu. Kokulu köpüklerle dolu sıcak su, yorgunluğunu alıyordu. Bugün, Emre’nin karısı olmuştu ve kalbi mutlulukla çarpıyordu. Düğün geride kalmış, hazırlık telaşı sona ermişti. Ilgaz, gözlerini kapadı, dudaklarına bir gülümseme yerleşti. Evlenmeden önceki hayatı kötü değildi, ancak içinde bir şeyler eksikti: sıcaklık, sarılmalar, destek. Şimdi her şey değişmişti; yanında Emre vardı, ona bir mucize gibi gelen bir adam.
Emre, romantik filmlerden fırlamış bir kahraman gibiydi: dikkatli, cömert, yumuşak gülümsemesi ve nefes kesen bir karizması vardı. İlk günden itibaren Ilgaz’a özen göstermişti: çiçekler almış, lüks restoranlara götürmüş, iltifatlar yağdırmıştı. Ilgaz, küçük bir mağazada satış elemanı olarak sade bir hayat sürerken, bu ilgi karşısında şaşkına dönmüştü. Tanışmaları bir tanışma sitesinde olmuştu ve Ilgaz başta pek umutlu değildi. Ancak Emre, ilk buluşmaya onun sevdiği güllerle gelmiş, her sözünü hatırlamıştı ve sıradan bir kafeye değil, şık bir restorana götürmüştü. Ilgaz ilk kez kendini bir masal kahramanı gibi hissediyordu.
Kayınvalidesi Aylin Hanım’la tanışması da başta pek iyi gitmemişti. Ilgaz o kadar heyecanlıydı ki, kelimeleri karıştırmış, üstüne şarap dökmüş ve bir kase meyveyi devirmişti. Aylin Hanım ona “sakar kız” demişti, ancak Emre hemen araya girip annesini durdurmuş ve Ilgaz’ı oradan uzaklaştırmıştı. O gece, Ilgaz’ı sakinleştirerek, “O da seni sevecek, göreceksin,” demişti. Nitekim bir süre sonra Aylin Hanım arayıp özür dilemiş ve düğün organizasyonuna yardım etmeyi teklif etmişti.
Ilgaz memnun olmuştu. Düğün konusunda pek bilgisi yoktu ve sadece nikâhla yetineceğini düşünüyordu. Ancak Emre ona sürpriz yapmıştı: “Sevgilim, gerçek bir düğün hayal etmiyor musun? Gösterişli bir gelinlik, pasta, danslar, ‘daha daha’ çığlıkları?”
Ilgaz utanarak itiraf etmişti: “Emre, isterim ama maaşım zar zor yetiyor.”
Emre alnına hafifçe dokunmuştu: “Aklın nerede, ben parayı mı düşünüyorum? Her şeyi ben karşılarım. Milyoner olsan bile aynısını yapardım.”
Aylin Hanım coşkuyla organizasyonu üstlenmiş, oğlunun parasını hiç düşünmeden harcamıştı. Ilgaz, onun fikirlerine yetişemiyordu: davetiyelerden buketin kurdele rengine kadar her detayla ilgileniyordu. Yorgunluktan bitap düşmemek için izin almak zorunda kalmıştı.
Ve sonunda düğün günü gelmişti. Sabahın erken saatlerinden itibaren saç, makyaj, gelinlik ve fotoğraf çekimleriyle koşturmuştu. Düğün bir rüya gibi geçmişti: öpücükler, danslar, pasta kesme töreni. Şimdi banyoda yatarken, Emre’nin parmağına yüzük taktığı anı hayal ediyordu. Birden ürperdi; su soğumuştu. Zorla ayağa kalktı, havlusunu aldı, losyon sürdü, saçlarını taradı ve bembeyaz bir iç çamaşırı giydi. Emre’nin onu yatak odasında beklediğini biliyordu, dudaklarında bir gülümsemeyle kapıya yöneldi.
Tam kapıyı açacaktı ki, kayınvalidesinin sesini duydu. “Burada ne arıyor?” diye düşündü. Misafir beklemiyordu. Merakına yenik düşerek, Emre ve Aylin Hanım’ın fısıltılı konuşmasını dinledi.
“Emre, ona böyle bakman hoşuma gitmiyor,” diye tısladı Aylin Hanım, sanki oğlunu bir suç işlerken yakalamış gibi. “Söyle, yanılıyorum!”
“Anne, Ilgaz harika biri. Bu saçmalıkları bırak,” dedi Emre, sesi suçlulukla doluydu.
“Saçmalık mı? Aşk lükstür, senin harcın değil! O sıradan kıza bağlanma!” diye kesip attı Aylin Hanım.
Ilgaz, Emre’nin karşı çıkmasını bekledi, ancak o sessiz kaldı. Kalbi sıkıştı, içeri girip bağırmak istedi ama ayakları yere yapışmış gibiydi.
“Anne, anla, Ilgaz benim için değerli,” diye zorlukla mırıldandı Emre.
“Değerli mi? Bu hiçbir şeyi değiştirmez! Kardeşin çok bekledi. O Ilgaz’ı seçti. Senin görevin onu aşık edip evlenmekti, gerisini biz hallederiz.”
“Nasıl yapacağımızı hâlâ anlatmadın,” dedi Emre, sesi heyecanla titriyordu.
“Demedim mi? Sen ortadan kaybolacaksın, kardeşin yerini alacak. Sence fark eder mi? Dikkatli yaparsak, hayır. Kocan bir kaza geçirdi, yaralandı. Eğer seviyorsa, onu kabul eder.”
Emre acı bir gülümsemeyle, “Yaralar mı? Anne, kendini duyuyor musun? Kardeşim sadece engelli değil, aklı da yerinde değil!” dedi.
“Ona böyle deme!” diye bağırdı Aylin Hanım. “O bu duruma düşmek istemedi. Ve senin yüzünden düştü, Emre! Ona yardım etmek zorundasın!”
Ilgaz titredi. Kardeş mi?Emre ile Ilgaz, yeni bir şehirde hayatlarını yeniden kurarken, bazen en büyük sınavların sevgi ve güvenle aşılabileceğini öğrendiler.
