“Bu da ne, benim size düğün hediyem mi?!” diye haykırdım, oğlum ve gelinimle evlendikten bir yıl sonra ilk kez ziyaretlerinde gördüğüm manzara karşısında şaşkınlıktan küçük dilimi yutmuştum. Gözlerime inanamadım; özenle seçtiğim hediyemin içler acısı haline bakınca yüreğim burkuldu. Aslında her şey genç çifti mutlu etmek isteyen bir sürprizle başlamıştı, ama sonunda bana derin bir ders veren bir hikâyeye dönüştü.
**Yürekten Bir Düğün Hediyesi**
Oğlum Emre’nin evleneceğini açıkladığı gün, dünyalar benim olmuştu. Gelinim Sibel’i ilk gördüğümde içim ısınmıştı: tatlı, eli işe yatkın, gözlerinde samimiyet parlıyordu. Onlara özel bir hediye vermek istiyordum. Maalesef çok param yoktu – öğretmenlik yaparak geçen bir ömür, emekli maaşım da malum, kısıtlı. Yine de onların evlilik yolculuğuna anlamlı bir katkı yapmak için biriktirmeye karar verdim.
Uzun düşüncelerden sonra, genç çifte bir çamaşır makinesi hediye etmeye karar verdim. Sıradan bir makine değildi bu; en son model, fonksiyonlu, enerji tasarruflu, beş yıl garantili bir Bosch’tu. Kendime almak için yıllarca bir kenara para koymuştum, ama onların bana daha çok ihtiyacı olduğunu düşündüm. Düğünlerinde, makinenin belgelerini ve anahtarını zarif bir kutuda sundum (cihaz çoktan evlerine teslim edilmişti). Emre ve Sibel gözleri ışıldayarak sarıldılar, teşekkürlerini ilettiler. Onları mutlu ettiğim için yüreğim huzur doluydu.
**Bir Yıl Sonraki Ziyaret**
Düğünden sonra oğlum ve gelinimle pek sık görüşemedim. Başka bir şehirde yaşıyorlardı, İstanbul’dan yaklaşık üç saat uzaklıkta. Kendi hayatları, işleri vardı, ben de fazla müdahil olmak istemedim. Telefonla geçiştirdik, bazen bayramlarda bana gelirlerdi, ama evlerine düğünden beri ayak basmamıştım. Derken, bir yıl sonra onları görmeye karar verdim. Emre çok sevindi, ben de ev yapımı börekler ve incir reçelleriyle yola koyuldum.
Evlerine girdiğimde her şey derli toplu görünüyordu: tertemiz, sıcak bir atmosfer, pencerede saksı çiçekleri… Ama banyoya gittiğim an donakaldım. Benim hediye ettiğim çamaşır makinesi köşede tozlanmış, üzerinde çiziklerle öylece duruyordu. Yanında ise yepyeni, pırıl pırıl, üst model bir makine vardı. Sibel’e sordum: “Benim aldığım makine ne oldu böyle?” Biraz bocaladı, sonra cevapladı: “Şey… O biraz gürültülüydü, pratik değildi. Yenisini aldık, bunu da… şimdilik buraya koyduk.”
**Tepkim ve Konuşmam**
Şoke olmuştum. “Bu da ne, benim size düğün hediyem mi?!” diye patladım. Yıllarımı biriktirerek aldığım hediyeye bu kadar kayıtsız kalmalarına inanamıyordum. Emre araya girdi: “Anne, üzülme, biz sadece daha modern bir şey istedik. Seninkini de ara sıra kullanıyoruz.” Ama makinenin orada, işe yaramaz bir eşya gibi durduğunu görebiliyordum.
Sakin kalmaya çalıştım, ama içimde fırtınalar kopuyordu. Onlara bu hediyenin sadece bir çamaşır makinesi değil, yüreğimin bir parçası olduğunu anlattım. Sibel mazeretler sıralamaya başladı: “Sizi kırmak istemedik, yeni model daha kullanışlı geldi.” Emre de ekledi: “Zaten seninkini yazlığa götüreceğiz.” Yazlığa! Sanki hurdaya çıkarılacak bir şeymiş gibi!
**Anladıklarım**
Eve dönerken içim buruktu. Bir yandan, onların hayatı, istediklerini yapmakta özgürlerdi. Ama diğer yandan, emeğimin bu şekilde harcanması canımı acıtmıştı. Sonsuz bir minnettarlık beklemiyordum, ama en azından saygı beklerdim.
Şimdi bu konuyu açmıyorum, ilişkimizi germemek için. Emre ve Sibel arayıp gelmeye devam ediyor, her şey eskisi gibi görünüyor. Ama artık böyle pahalı hediyeler vermeyeceğim. Biriktirdiğim parayı kendime harcayacağım – belik odun gibi bir Ege turu yaparım.
Sizin de benzer durumlarınız oldu mu? Bu tür incinmelerle nasıl başa çıktınız? Oğlumla gelinimle bir daha konuşmalı mıyım, yoksa olanı oldu diyerek unutmalı mıyım? Fikirlerinizi bekliyorum…
