Yılbaşı gecesi, tüm ailemiz bayram sofrasında toplandığında kızım Deniz ve eşi Emre bir sürpriz yapmaya karar verdiler. Bir zarf çıkardılar, içinde bebeğin cinsiyeti yazıyordu – erkek mi kız mı olacağını açıkladıklarında, ikinci bir torunumuzun olacağını duyunca içim sevinçle doldu, ama bir yandan da hafif bir şaşkınlık hissettim. Ailede bir kız daha… Sorun değil, değil mi? Ama içten içe, bu haberin hayatımızı nasıl değiştireceğini düşündüm.
Eşim Murat’la ben hep büyük bir aile hayal ettik. Deniz bizim tek kızımız, ve Emre’yle evlendiğinde çok mutlu olduk. Harika bir çifttiler: Deniz ilkokul öğretmeni, şefkatli ve sevecen; Emre ise yazılımcı, sakin ve güvenilir. İki yıl önce ilk kızları Elif doğdu, küçük prensesimiz. Bizim evrenimizin merkezi o oldu: ilk adımları, ilk kelimeleri, kahkahası… Hepsi evimizi neşeyle doldurdu. Murat’la birlikte sık sık onlara gider, Elif’le ilgilenir, bazen de gençlere dinlenmeleri için onu yanımıza alırdık.
Deniz tekrar hamile olduğunu söylediğinde heyecanlandık. İkinci torunumuz kız mı erkek mi olacaktı, önemli olan bebeğin sağlıklı olmasıydı. Ama Deniz ve Emre cinsiyet açıklamasını bir eğlenceye dönüştürmeye karar verdiler. Buna “cinsiyet partisi” dediler – onlardan öğrendiğim modern bir şeydi. Fikir, yakınları bir araya getirip ultrason sonucunu birlikte öğrenmekti. Bunu yılbaşı gecesine denk getirdiler, anı daha da özel kılmak için.
31 Aralık akşamı büyüleyiciydi. Deniz ve Emre’nin evi ışıklarla parlıyordu, masada zeytin yağlılar, mandalinalar ve şampanya vardı. Elif süslerin peşinde koşuyor, biz de kahkahalar atıp yılın son anlarını kutluyorduk. Saat on biri vurduğunda Deniz el çırptı ve “Zamanı geldi!” dedi. Emre altın kurdeleli beyaz bir zarf getirdi. Herkes sustu, Elif bile âdeta anın önemini hissetmişti.
Deniz gülümseyerek, “Emre’yle ben ailemizin büyüyecek olmasından çok mutluyuz. Kimin geleceğini ilk sizinle paylaşmak istedik,” dedi. Emre zarfı açtı, birlikte içinden bir kart çıkardılar. Üzerinde “Bir kız bebek!” yazıyordu. Deniz güldü, Emre ona sarıldı, Elif ise ne olduğunu anlamasa da alkış tuttu. Murat’la göz göze geldik ve alkışladık. “Bir kız daha! Ne güzel!” diyerek Deniz’i kucakladım.
Ama itiraf edeyim, aklımdan bir anlık şu geçti: Acaba erkek bekliyorlar mıydı? Emre’nin hızlıca gülümsediğini gördüm, ama gözlerinde bir şey vardı… Hayal kırıklığı mıydı, yoksa bana mı öyle geldi? Sonrasında Deniz’le sofrayı toplarken sordum: “Kız olacağına sevindiniz mi?” Başını sallayarak, “Tabii anne! Elif’in bir kardeşi olacak, birlikte oynayacaklar. Emre bile şimdiden ikisini de şımartacağı için heyecanlanıyor,” dedi. Sözleri beni rahatlattı, ama yine de düşünmeden edemedim.
Murat’la benim hiçbir zaman tercihimiz olmadı, önemli olan bebeğin istenmesiydi. Ama bazı ebeveynler için cinsiyetin önemli olduğunu biliyorum. Emre bir ara oğlu olsa onunla futbol oynayacağını, arabalarla uğraşacağını söylemişti. Elif’le ne kadar iyi ilgilendiğini görüyorum, saçını örüyor, ama belki de içten içe bir erkek çocuk istemişti? Deniz ise hep büyük bir aile hayal ettiğini söylerdi, ama fark ettim ki biraz yorulmuştu – Elif hâlâ küçük, çok ilgi istiyor, bir de üstüne ikinci bir bebek…
Ertesi gün Murat’la konuştum. Her zamanki gibi sakindi: “Ayşe, önemli olan mutlu olmaları. İki kız çocuğu harika bir şey. Kardeş olacaklar, arkadaş olacaklar.” Ama aklımdan çıkmadı. Deniz’i beklerken ultrason gibi şeyler yoktu, sadece bir bebek geleceği için seviniyorduk. Şimdi her şey çok karmaşık: bu cinsiyet partileri, beklentiler, tartışmalar… Belki de kendimizi gereksiz yere strese sokuyoruz?
Bir hafta sonra Deniz aradı, bebek için isim düşündüklerini söyledi. Büyük ihtimalle ona Zeynep diyeceklerdi. Elif, kardeşinden bahsedilince artık her gün “Ne zaman gelecek?” diye soruyormuş. Deniz gülerek her şeyin yolunda gideceğini söylüyor, ama sesinde hafif bir endişe seziyorum. Hamilelik, Elif’le ilgilenmek, iş… Hepsi kolay değil. Daha sık gelip Elif’i hafta sonları yanıma alabileceğimi söyledim. Deniz kabul etti ve içim rahatladı. Murat’la her zaman yanlarında olduğumuzu bilmelerini istiyorum.
Bu yılbaşı gecesi uzun süre aklımda kalacak. Sadece ikinci torunumuzun haberi için değil, bizi nasıl bir araya getirdiği için de. Deniz’e, Emre’ye, Elif’e baktım ve ne harika bir ailemiz olduğunu düşündüm. Evet, zorluklar olacak, uykusuz geceler olacak, ama mutluluk dolu anlar da olacak. Şimdiden iki kız kardeşin evin içinde koşuşturduğunu, güldüğünü, kavga edip barıştığını hayal ediyorum. Murat’la ben de onları desteklemek için yanlarında olacağız.
İkinci bir kız çocuğu sorun değil, bir nimet. Deniz ve Emre’nin üstesinden geleceğine inanıyorum, biz de Murat’la hayatlarını kolaylaştırmak için elimizden geleni yapacağız. Belki gelecek yılbaşında soframızda bir küçük prenses daha olacak ve ailemize daha da çok neşe getirecek…
