Kırık Kalpler ve Gizli Büyü
Elif, küçük bir Eskişehir kasabasında veli toplantısından eve döndü. Kapıdan girer girmez oğlunun odasına yöneldi ve ona nasihat etmeye başladı.
“Anne, yeter artık! Sürekli ders vermenden bıktım!” diye patladı Arda.
“Ne demek yeter? Daha yeni başlıyorum! Hatice Hanım senden hiç memnun değil,” dedi Elif, oğluna sert bir bakış attı.
“İstediğim gibi davranırım! Tıpkı babam gibi! Şimdi anlıyorum neden başka bir kadın var—sen de onu tıpkı benim gibi bunaltmışsındır!” diye çıkıştı Arda.
“Başka kadın mı? Neden bahsediyorsun?” Elif donup kaldı, sesi şaşkınlıktan titriyordu.
Elif toplantıdan dönerken öğretmen yine Arda’dan şikâyet ediyordu: ödevlerini yapmıyor, derste dalgın, laf çakıyor. Çocuğa ne oluyor böyle? Son zamanlarda dağınık, içine kapanık, hiçbir şey anlatmıyor. Eşiyle konuşmalıydı, baba otoritesi işe yarayabilirdi.
Tam o sırada kocasının arabasını yol kenarında gördü. Acaba onu almak için mi gelmişti? Ne kadar düşünceli! Adımlarını hızlandırdı, ama aniden durdu. Arabadan eşi Emre çıktı, elinde bir buket çiçekle. Ancak ona değil, tanımadığı bir kadına doğru yürüdü. Kadın Emre’yi kucakladı, çiçekleri aldı ve birlikte arabayla uzaklaştılar.
Elif olduğu yerde donup kaldı. Bu kadın da kimdi? Uzun boylu, kızıl saçlı, vücudunu saran bir elbise giymişti—tam da kendisinin zıttı: kısa, koyu renk kıvırcık saçları olan bir kadın. Emre işte kalacağını söylemişti, yeni bir projeyi tartışacaklarmış. Yoksa bu kadın onun iş arkadaşı mıydı? On beş yıllık evlilik boyunca Elif hiç şüphe duymamıştı.
Üniversiteden hemen sonra aşk evliliği yapmışlardı. Emre’nin varlıklı ailesi onlara Eskişehir’in merkezinde bir daire hediye etmişti. Kayınvalidesi Elif’i çok sever, daha sonra doğan kız torunlarına da hayrandı. Emre, babasının sağlık sorunları nedeniyle çekilmesi üzerine aile şirketindeki yerini almıştı. İlk zamanlar zordu, ama başarmıştı, çalışanlar ona saygı duyuyordu. Maaşı her şeye yetiyordu: şehir dışında bir yazlık almışlar, arkadaşları ve aileleriyle orada vakit geçiriyor, yurtdışı tatilleri yapıyorlardı. Emre, Elif’in hemşirelik işini bırakıp kendini ailesine adamElif, gözyaşları içinde eve dönerken, artık tek başına ayakta durması gerektiğini düşündü.
