Geçmişin Gölgesi
— Sen olmasan şimdi insan gibi yaşıyor olurduk! — dedi Victor, sesi öfkeyle titreyerek karısına baktı. Gözlerinde biriken kin, yılların birikimiydi.
— Lütfen, yeter artık, — diye fısıldadı Ayşe, başını kaldırmadan. — Daha ne kadar bunu tekrarlayacaksın?
— Anlayana kadar! — diye bağırdı Victor. — Her şeyi mahvettiğini itiraf edene kadar!
Düğünlerinin üzerinden neredeyse otuz yıl geçmişti.
Victor, Ural Dağları’nın eteklerindeki küçük bir kasabada bu eve ilk adım attığında, Ayşe’nin annesiyle babasıyla tıklım tıkış bir oturma odasında tanışmıştı. Yirmi iki yaşındaydı, köyden yeni çıkmış, parasız pulsuz ama gözleri parıldayan bir gençti. Ayşe’nin babası, kızını bu adama vermekten hiç hoşnut değildi.
— Şuna bir bak, — mırıldandı baba. — Ne diploması var, ne düzgün bir işi, ne de cebinde bir kuruş. Nasıl geçineceksiniz?
— Ayşecim, düşün biraz, — diye ekledi anne. — Çocuklar olacak, onları nasıl büyüteceksiniz? Belki de acele etmemelisin?
— Geç artık, — diye fısıldadı Ayşe.
— Ne demek ‘geç’? — diye dikildi babası.
— Çocuk bekliyorum.
Bir an sustular. Sonra baba keskin bir tavırla, — Peki. Düğünü yaparız. Burada yaşayacaksınız.
— Biz kiralık bir ev tutmayı düşünmüştük, — diye itiraz etti Ayşe çekingen bir sesle.
— Niye? — diye ellerini açtı anne. — Yerimiz var. Senin şimdi dinlenmen, iyi beslenmen lazım. Hayır, baban haklı: Burada kalacaksınız.
Genç çifte geniş bir oda verildi. Kendi istedikleri gibi düzenleyebilecekleri söylendi. İlk zamanlar tek bir aile gibi yaşayacakları anlaşıldı.
— Bu evin tek hanımı var, — diye sertçe konuştu baba. — Annem her şeyi idare eder. Siz de, — kızına baktı, — yemek ve kiraya para vereceksiniz. Ne kadar mı? Annem hesaplar. Merak etmeyin, fazlasını istemez. Anlaştık mı?
Ayşe ve Victor aynı anda başlarını salladı.
— Bir de, — babasının sesi daha da keskinleşti, — annemin sözü kanundur. Ne derse onu yapacaksınız. Anlaşıldı mı?
— Anlaşıldı, baba, — diye sözünü kesti Ayşe, Victor’un rahatsız olduğunu görünce. — Her şeye razıyız. Bizi kabul ettiğiniz için teşekkür ederiz.
— Abartma, — diye yumuşadı baba. — Burası sizin de eviniz. Mesele nasıl geçineceğimiz. UmarO gün, Victor’un dönüşüyle her şey değişecek gibi görünse de, gerçekte hiçbir şey değişmemişti, çünkü bir insanın içindeki boşluk, başka birinin dolduramayacağı kadar derindi.
