Bir not, her şeyi değiştirdi: Aşk ve kıskançlık üzerine bir okul hikayesi
Kemal, her zamanki gibi çantasını açtığında, defterlerinin arasında katlanmış garip bir kâğıt gördü. Dikkatle açtı ve kalbi hızla çarpmaya başladı:
“Merhaba! Bana çok hoş geliyorsun. Eğer görüşmek istersen, bugün dörtte okulun arkasında bekliyorum.”
Şaşırmıştı, hatta afallamıştı. Bu notu kimin bıraktığına dair hiçbir fikri yoktu.
Ama merak ağır bastı. Tam saat dörtte belirtilen yerde duruyordu. Ve aniden… Elif’i gördü. Utangaç, sessiz yeni kız.
“Bunu sen mi yazdın?” diye dikkatle sordu.
“Ne?” Elif şaşırmıştı, sanki ne dediğini anlamamış gibi. “Ben mi? Tabii ki hayır!”
“O zaman neden buradasın? Beni… bekliyorsun?”
“Şey… Aslında Ece dedi ki… Benden hoşlandığını…” diye fısıldadı Elif, kulakları kızararak.
Kemal kaşlarını çattı. Her saniye işler daha da tuhaf bir hal alıyordu.
Her Şeyi Değiştiren Taşınma
Elif’in ailesi yeni bir eve taşınmıştı, büyük bir daire almışlardı. Ev daha rahat olsa da, eski okulu çok uzakta kalmıştı. Ailesi ısrar etti: Okul tam karşıdaysa, orada okuyacaktı.
Elif direnmişti. Dokuzuncu sınıfta, herkesin gruplaştığı bir ortama alışmak korkutucuydu. Ama kimse onu dinlemedi.
“Arkadaş edinirsin!” demişti annesi. “Sen sosyal bir kızsın!”
Ancak annesi yanılıyordu. Elif, insanlarla anlaşmakta hep zorlanmıştı. Yeni okulunda da hemen kaynaşamadı.
İlk başta yeniliğin verdiği ilgiyle etrafında birileri vardı, ama o kısa, mesafeli cevaplar veriyor, göz temasından kaçınıyordu. Zamanla yalnız kaldı.
Elif kırılmıyordu—o sadece farklıydı. Sessiz, tedbirli biriydi. Ama içten içe sınıfın popüler çocuğu Kemal’i izliyordu. Neşeli, açık yürekli, herkesin sevdiği biri.
Ona âşıktı. Ama onunla konuşmayı bile hayal edemiyordu.
Okul Duvarlarında Kıskançlık
Bunu Ece fark etti—kendine güvenen, enerjik bir kız. Uzun zamandır Kemal’e hisleri vardı, ama aralarında sadece dostluk vardı.
Elif’in Kemal’e çaktırmadan attığı o utangaç bakışları görünce, Ece’nin içi kabardı. Yeni kızı yerine oturtmaya karar verdi.
“Şakasına oynayalım mı?” diye fısıldadı arkadaşlarına. “Kemal’e ‘gizli bir hayranından’ not bırakalım, Elif’e de onun hoşlandığını söyleyelim. Bakalım nasıl kurtulacak!”
Başta tereddüt ettiler ama sonunda kabul ettiler. Ece, sahte bir nezaketle Elif’e yaklaştı:
“Duydum ki, Kemal senden hoşlanıyormuş. Doğru mu diye sorsam?”
Elif’in gözleri parladı. Bu, Ece’yi iyice kızdırdı.
“Seni buluşmaya çağıracak,” dedi. “Ama kimseye söyleme. Okulun arkasında, saat dörtte. Tamam mı?”
“Tamam…” diye cevapladı Elif, mutlu, heyecanlı ve şaşkın.
Hiç Kimsenin Beklemediği Son
Ertesi gün, Ece Kemal’in çantasına notu bıraktı. Kemal okudu—şaşırdı, meraklandı.
Gitti. Ve Elif’i gördü. O da onu.
“Bunu sen mi yazdın?”
“Hayır… Bana senin…”
Kemal her şeyi anladı. Derin bir nefes aldı. Ece’nin neler yapabileceğini biliyordu.
Ama Elif gelmişti… Demek ki yanılmamıştı?
“Buraya geldiğine göre, benden hoşlanıyor musun?” diye gülümsedi.
Elif’in yanakları kızardı. Kaçmak istedi. Ama Kemal onu durdurdu.
“Madem buluştuk… Biraz dolaşmak ister misin?”
Köşeden olanları izleyen ve videoya çeken Ece donup kaldı. Plan böyle değildi. Olması gereken bu değildi.
Ama en kötüsü, ertesi gün Elif ve Kemal sınıfa birlikte girdiğinde oldu. Gülüyorlardı. Yan yana oturdular.
Sonuçları
“Bilerek mi yaptın? Bana oyun oynamak için mi?” diye sordu Ece, teneffüste Kemal’e çıkışarak.
“Hayır, sen bizi tanıştırdın. Açıkçası, teşekkür ederim. İyi anlaşıyoruz.”
Ece inanamadı. Bunun bir oyun olduğunu, biteceğini umuyordu.
Ama aylar geçti. Birlikteydiler. Okul bitti. Çift olarak devam ettiler. Sonra düğün…
İşte o zaman Ece sonunda anladı: Onun şakası kendisine pahalıya patlamıştı.
Ders mi?
İntikam almak ya da oyun oynamadan önce düşün. Bazen kader, her şeyi yerli yerine oturtmanın bir yolunu bulur.
