Kocamla ayrıldığımda en küçük oğlum daha dört yaşındaydı, büyük oğlumsa on. İki çocuğumla tek başıma kaldım. Tekrar evlenmek nasip olmadı. Zaten vaktim de yoktu—çocukları büyütmek, hafta sonları demeden çalışmak, geçim derdi… Tek dayanağım annemdi. O, çocukları okula götürür, yemek yapar, elinden geldiğince bana yardım ederdi ki ben iki işte çalışabileyim.
Oğullarımın nasıl yetiştiğiyle gurur duyuyorum. İkisi de yakışıklı, akıllı, iyi eğitimli. Büyük oğlum çoktan evlendi, kendi evini yapıyor ve bize uzakta, akrabalarıyla yaşıyor. Küçük oğluma gelince, bütün umutlarım ondaydı. Bana hem ruhen hem de mesafe olarak daha yakındı.
Üniversitedeyken, çaresiz bir adım attım—İsviçre’ye çalışmaya gittim. Onun her şeye sahip olmasını istedim. Evlerde temizlik yaptım, yaşlılara baktım. Kuruşumu bile biriktirdim—kendime değil, onlara. Çünkü biliyordum: Ben olmasam, kimse olmayacak.
Evlenmek istediğini söylediğinde, başta sevindim. Kızı birkaç kez görmüştüm—sessiz, kibar görünüyordu. O zamanlar ne kadar iyi bir maske takabildiğini bilmiyordum.
Onlara elimden gelen her şeyi verdim. Yıllarca didindim, soğuk odalarda uyudum, sırtım ağrıdı—sonunda onlara bir daire aldım. Düğünlerini de ben organize ettim. Gelinlik, davet, çekimler… Her şey tamamdı. Büyük oğlum gücenmedi, kendi yolunun olduğunu biliyordu. Ama küçük oğlum yanımdaydı—torunlarımı büyütmeyi, akşamlarını onlarla geçirmeyi hayal ediyordum.
Ama hayat, belli ki acıyı her zaman bulmanın bir yolunu bilir.
Düğünden birkaç hafta sonra, yanlarına uğradım. Meyve, ev yapımı yemekler götürdüm. Nasıl yerleştiklerini görmek istedim. Sıcak bir karşılamayı bile beklemiyordum, samimiyet yeterdi. Ama…
Gelinim yüzünde resmi bir ifadeyle karşıladı. Mutfağa geçirdi, bir bardak çay koydu ve karşıma oturdu.
—Ayşe Hanım, açık konuşmak istiyorum. Bayramlarda, özel günlerde görüşsek daha iyi olur. Daha az yanlış anlaşılma, daha az tartışma. Böylece ilişkimiz daha sağlıklı olur.
Neredeyse çay bardağını düşürüyordum.
—Nasıl yani?
—Yani, bence mantıklı. Hepimiz için iyi olur.
İnanamıyordum. Benim sayemde bir evi olan, düğünümün parasını verdiğim kız, şimdi bana program çıkarıyordu—ne zaman “istenmediğimi” söylüyordu.
Düğünden önce öyle kibardı ki, sanki asıl yüzünü göreceğim diye korkuyordu. Şimdi istediğini elde etmişti ve maskesini çıkarmıştı.
Ama en acısı, oğlumun sessizliğiydi. Bir kelime bile çıkmadı ağzından. “Anne, istediğin zaman gelebilirsin” demedi. Kenarda durdu, sanki onu ilgilendirmiyormuş gibi.
Titreyen ellerimle evlerinden çıktım. Minibüse bindim, eve kadar gözyaşlarımı tuttum. Bir ömür inek gibi çalıştım. Kendim için değil—onlar için. Yaşlandığımda tek istediğim buydu: yanlarında olmak. Nine olmak. Hâlâ ihtiyaç duyulan bir anne…
Büyük oğlum hemen anladı.
—Anne, sen bunu hak etmedin. Kardeşimin ve onun davranışları beni de üzüyor. Yanındayım.
Evet, o yanımda. Ama bu acıyı hafifletmiyor. Çünkü tek istediğim sevgi ve saygıydı. Para istemedim. Yanlarına taşınmayı dayatmadım. Sadece hayatlarında olmak istedim.
Şimdi kendi evimde oturuyorum ve ne yapacağımı bilmiyorum. Kalbim kırık. İhanete uğramış gibi hissediyorum. İyiliğimi zayıflık sanıp kullandılar. Bütün emeklerim boşa gitti.
Ne yapmalıyım? Bayramlarda gülücükler dağıtmaya devam mı etmeliyim? Yoksa her şeyi bırakıp kenara mı çekilmeli?
Çünkü artık bir anne gibi hissetmiyorum. Yabancı gibiyim. Kendimin verdiği evde. Kendimin kurduğu ailede…
