Köfteler soğuyabilir ama kalp asla affetmez: Bir gün bir anne bebeğiyle nasıl gitti ve neden geri dönmedi
Mutfakta kızarmış köftenin mis gibi kokusu yayılıyordu. Ayşe, tavadaki köfteleri ustalıkla çeviriyor, o mükemmel altın rengini yakalamaya çalışıyordu. Küçük Ege, yan odadaki beşiğinde hafifçe soluk alıp veriyordu. Gün yorucu geçmişti – uykusuz bir gece, çamaşırlar, temizlik, yemek, sonra yeniden bebek bezi… Ve hepsi tek başına.
Aniden bir çığlık. O çığlık ki annelerin yüreğini donduracak cinsten.
— Mehmet, Ege’ye bir bak! diye seslendi Ayşe, arkasını dönmeden, ama umuduyla eşinin tepki vereceğini düşünerek.
Sessizlik.
Kaşığı fırlatıp, tavayı ocakta bırakarak koştu bebeğin yanına. Onu kucağına aldı, okşadı, sakinleştirdi. Geri döndüğünde köftelerin yandığını fark etti. Odada acı bir koku dolanmıştı.
— Tamam, köfteler çöpe gitti. Sağ ol, Mehmet, diye iç geçirdi.
Ege yeniden ağlamaya başladı. Peki Mehmet? Yapıştığı gibi televizyonun karşısında oturuyordu. En sevdiği maç oynuyordu.
— Mehmet! Hiçbir şeye yetişemiyorum! Çocukla biraz ilgilen! diye yükseltti sesini Ayşe. Tam o sırada odadan coşkulu bir erkek çığlığı duyuldu:
— GOOOOOOL!!!
Bu çığlıkla birlikte Ege daha da şiddetli ağlamaya başladı.
Ayşe yine koştu, bebeğini kucağına aldı. Artık yorgunluk hissetmiyordu, içi kaynıyordu. Mutfağa dönüp masaya çöktü, gözlerini kapadı. Sonra Mehmet’in yanına gitti.
— Mehmet, lütfen. Ege’yi biraz gezdiriver. Mutfak işlerini bitirmem lazım, bir de nefes alayım…
— Ne diyorsun sen, görmüyor musun? İşim var! diye tersledi, gözlerini ekrandan ayırmadan.
— Tamam. Benim için yeter, dedi Ayşe buz gibi. Özgürlüğünün tadını çıkar Mehmetçiğim. Ben gidiyorum. Anneme.
Eşyalarını topladı, bebeğini hazırladı. Komşu, tam da apartmandan çıkarken, puseti taşımaya yardım etti. Bir saat sonra Ayşe, annesinin kapısındaydı.
— Anne, Ege’yle biraz sizde kalacağız. Kısa bir süreliğine. SesAnne kapıyı açtı, torununa sarıldı ve “Tabii canım, burası her zaman sizin eviniz,” dedi, Ayşe’nin gözlerindeki yorgunluğu görünce içini çekti.
