Geçmişin gölgesi nefes almamızı engelliyor.
Kocamın eski eşinden ne kadar bıktım artık! Ayrılıklarından sonra bir türlü yeni bir hayat kuramadı. Henüz otuzlarının başında olmasına rağmen, sanki intikam peşinde koşuyor. İki çocukları var ve onları kullanarak bizim hayatımızı zehir ediyor. Ona göre, ben ailesini çaldım ve şimdi bizi ayırmak için elinden geleni yapıyor. Nasıl mı? Çocuklar üzerinden! Kocama her gün arayıp, “Çocuklar ağlıyor, baba evine gelsin!” diye zırvalıyor. Bu kıskançlık her şeyi zehirliyor.
Ama ben Mehmet’i ailesinden koparmadım. İstanbul’da aynı şirkette çalışırken tanıştık. Evli olduğunu biliyordum ve aramızda sadece iş konuşmaları vardı. O sıralar ben de sürekli seyahat eden bir erkek arkadaşımla beraberdim. Bir şirket yemeğine eşlerimizle katıldığımızı hatırlıyorum. Eski eşi, Aylin, rezil bir şekilde davrandı: sarhoş oldu, başka erkeklerle flört etti, sahneler çıkardı. Şok olmuştum.
Mehmet, kısa süre sonra ondan ayrıldı. Ben de o dönemde kendi hayatımı değiştirmiştim: erkek arkadaşımdan ayrıldım, iş değiştirdim, terfi ettim. Mehmet’in kendi evi olmasına rağmen, Aylin “gezip dolaşıp geri dönecek” diye düşünürken, o kirada oturuyordu. Ama geri dönmedi. Biz bir süre sonra görüşmeye başladık ve evlendik.
Evliliğimizin üzerinden üç yıl geçti, ama Aylin hâlâ rahat durmuyor. Sadece kendisi kabullenemiyor değil, çocukları da bu oyununa alet ediyor. Kızları 9, oğulları 7 yaşında. Artık olan biteni anlıyorlar. Bir gün kızı, Mehmet’e itiraf etti: “Annem beni ağlattı ve telefonda seni özlediğimizi söyletti.”
Aylin, çocuklarla görüşmelerin sadece kendi evinde yapılmasında ısrar ediyor. Ne dışarıda, ne bizim evde—asla! Üstelik, Mehmet geldiğinde açık giyinip makyaj yapıyor, hava atıyor. Onu geri kazanmaya çalışıyor, ama nafile. Mehmet anlatıyor: “Özlemişim” diyen çocuklar, onu görür görmez kaçışıyor—oğlu sokakta oynamaya gidiyor, kızı telefonuna gömülüyor. Aylin ise bahaneler bulup onu oyalamaya çalışıyor: “Musluk tamir et, dolabı yerinden oynat.” Çocukları bize göndermiyor, evimize “batakhane” diyor.
Bir gün Mehmet gece nöbetinden sonra uyuyordu. Telefonu sürekli çalıyordu. Baktım—Aylin arıyor. Açmaya karar verdim ama sesimi çıkarmadım. Sonra kızının sesini duydum: “Baba, ne zaman geleceksin?” Ben de, “Alo!” dedim. Kız şaşırdı, telefonu annesine uzattı: “Anne, bir kadın var.” Aylin bağırdı: “Hey, kocamı çağır!” Şaşırdım ama, “Kocan mı? Öyle biri yok burada!” diye cevap verdim. Sonra Mehmet’e şikayet etti, onu aşağıladığımı söyledi.
O olaydan sonra tuhaf şeyler olmaya başladı. Patronumun telefonu, benim adıma büyük borçlar olduğunu iddia eden tehditkar aramalarla doldu—oysa hiç kredi çekmemiştim. Sonra bir flört sitesinde sahte bir profil açılıp fotoğraflarıSonra birden bir “hayran” mesaj atmaya başladı, ama Mehmet’le hemen Aylin’in işi olduğunu anladık, çünkü o bizi ayırmak için her şeyi yapacak biriydi.
