Her zaman şanslı olduğumu düşünürdüm. Kocamla, hatta onun ailesiyle bile. Kerem, nazik, sakin ve dengeli bir adamdı. Annesi, Güler Hanım, ise kibar, bilgili ve sınırlarını bilen bir kadındı. Başkalarının hayatına burnunu sokmaz, doğrudan eleştiriler yapmaz, her şeyi yumuşak bir üslupla söylerdi. Gerçekten arkadaş gibiydik. Küçük meselelerde bile aramızda tartışma çıkmazdı ve safça, “İşte ideal kayınvalide budur,” diye düşünürdüm.
Kocamın kız kardeşi, Deniz, İzmir’de yaşıyordu, bizden çok önce evlenmişti ama çocuk yapmaya pek niyeti yoktu. “Önce kendim için yaşamak istiyorum, kariyer yapmak, gezmek…” diyordu. Bu yüzden Kerem’in ailesinin ilk torunları bizim çocuklarımız oldu—Eren ve küçük Zeynep.
Kayınvalidem ve kayınpederim onlara bayılıyordu. Hediyeler, kutlamalar, ilgi, sıcak sözler, duvarları ve rafları süsleyen sonsuz fotoğraflar… Hepsi tam bir aile tablosu çiziyordu. Zeynep, babaannesine “ikinci annem” bile diyordu. Çocuklarımın böyle sıcak bir sevgi gördüğü için mutluydum. Güler Hanım da sık sık,
“Bizi dünyanın en mutlu insanları yaptınız! Çocuklarınız harika. Umarım Deniz de bir gün bize böyle bir sevinç yaşatır,” derdi.
Ve o gün geldi. Geçen yıl sonunda Deniz arayıp hamile olduğunu söyledi. Evdeki sevinç tavan yapmıştı—mutluluk gözyaşları, akrabalara telefonlar, isim tartışmaları… Zeynep bile evin içinde koşuşturup “Benim bir kuzenim olacak!” diye bağırıyordu.
Ama biliyorsunuz, gerçek yaralar en çok mutluluk anlarında ortaya çıkar.
Her şey parktaki sıradan bir yürüyüşle başladı. Eren’le birlikte havuzun kenarında ördekleri besliyorduk. Komşumuz Aylin’e rastladık, eskiden aynı mahallede otururken sohbet ederdik. Birkaç lafın ardından birden sordu:
“Peki, Deniz doğurdu mu?”
“Hayır, hala bekliyoruz. Her an olabilir,” dedim gülümseyerek.
O anda ağzından çıkan cümle içimi dondurdu:
“Eh, artık kayınvalidenin gerçek torunları olacak. Her şey değişecek, anlıyorsun değil mi?”
“Ne demek gerçek torunlar?” diye tekrar sordum, kulaklarıma inanamayarak.
“Yani, sen onun kızı değilsin. Bu farklı bir şey. Kızının çocuğu daha bir başkadır, daha yakın, daha özel. Zamanla anlarsın.”
Konuşmadan uzaklaştım, sanki bir sisin içinde yürüyordum. Bu basit, görünüşte masum cümle kalbimde bir yara açmıştı. Yani benim çocuklarım “gerçek değil” miydi? Çünkü kızının değil, oğlunun çocuklarıydılar? Komşular böyle düşünüyorsa, acaba benim kayınvalidem de mi böyle hissediyordu?
Bu düşünceler kafamdan çıkmadı. Güler Hanım’ın Zeynep’i kucağına alışını, Eren’le tombala oynayışını, onlara “mutluluğum” dediğini hatırladım. Bütün bunlar… gerçek değil miydi? Yoksa öyleydi ama artık değişecek mi?
Deniz bir erkek çocuk doğurdu. Adını Alper koydular. Ve gerçekten de, o günden sonra birçok şey değişti. En azından, ben daha önce fark etmediğim şeyleri görmeye başladım.
Eren ve Zeynep’in fotoğrafları raflardan kayboldu, yerlerini Alper’in resimleri aldı. Bizi daha seyrek çağırmaya başladılar. Konuşmalarda sürekli, “Deniz’in oğlu şöyle yaptı,” “Alper çok zeki,” “Keşke Zeynep ve Eren de kuzenlerinden öğrense,” gibi cümleler duyuyordum.
Kıskanmıyorum. Ama içim acıyor.
Çünkü çaba gösterdim. Çünkü bu ilişkilerin samimiyetine inandım ve sevdim. Çocuklarım aynı çocuklar, aynı torunlar, yine aynı kan, sadece oğlundan geliyor diye farklı değiller. Şimdi oturup düşünüyorum: Acaba Aylin’in o acımasız sözlerinde bir gerçeklik payı var mı? Kayınvalideler gerçekten torunları “gerçek” ve “öylesine” diye ayırıyor mu?
Kavga istemiyorum. Ama içimde bir burukluk kalıyor. Belki de sevgi, çocuklara bile, şartlıymış.
Siz de böyle şeyler yaşadınız mı? Aileniz çocuklarınızı ayrı tuttu mu? Yoksa bu sadece benim hasta ruh halim mi?
