Pencereden geçen arabaların ışıkları yanıp sönüyor, insanlar aceleyle işlerine gidip geliyordu, ama Emre kendi düşünceleriyle baş başa kalmıştı. Bugün özellikle içi daralıyordu, yüzünden hiçbir şey belli olmasa da.
Aklı Aylin’deydi. Yıllardır birlikteydiler ve her şey mükemmel gidiyor gibiydi. Onu mutlu etmek için elinden geleni yapmıştı: pahalı hediyeler almış, romantik akşam yemekleri organize etmiş, hep ilgili ve şefkatli olmaya çalışmıştı. Ama son zamanlarda bir şeyler değişmişti. Aylin gitgide uzaklaşıyor, kendine çekiliyor, konuşmaları kısalıyor ve seyrekleşiyordu.
Emre ne olduğunu anlamaya çabalıyordu. Acaba yanlış bir şey mi yapmıştı? Yoksa fazla ilgisi onu bunaltmış mıydı? Bu soruların cevabını bulamıyordu ve bu onu çıldırtıyordu.
Aylin’le ilk tanıştıkları anı hatırladı. Bir partide görmüştü onu, boş zamanlarını geçirdiği yerlerden biriydi. Aylin, güzelliği ve kendinden emin duruşuyla hemen dikkatini çekmişti. Emre’nin daha önce tanıştığı kadınlardan farklıydı. Kendi bakış açısı, ilgi alanları ve tutkuları vardı. Emre onu daha iyi tanımak istemişti ve çok geçmeden birlikte olmaya başlamışlardı.
İlk başlarda her şey harikaydı. İkisi birlikte uzun zaman geçiriyor, seyahat ediyor, çeşitli etkinliklere katılıyorlardı. Aylin’le geçirdiği her anın tadını çıkarıyor, ilişkilerinin doğru yönde ilerlediğine inanıyordu. Ama yavaş yavaş Aylin’in davranışlarındaki değişikliği fark etmeye başladı. Daha az gülüyor, telefonlarına ve mesajlarına daha seyrek cevap veriyordu. Bazen, sadece varlığına katlanıyormuş gibi hissettiğini fark ediyordu.
Bu duygu rahatsız ediciydi ama Emre hislerini belli etmemeye çalışıyordu. Eski günlerdeki gibi olması için elinden geleni yapıyordu. Fakat ne zaman Aylin’le ilişkilerini konuşmaya çalışsa, o ya meşgul ya da yorgun olduğunu söyleyerek konuyu kapatıyordu.
Bugün daha da zor gelmişti. Aylin arkadaşlarıyla buluşmaya gitmiş, onu yine yalnız bırakmıştı. Emre bunun normal olduğunu, herkesin kendine ait zamanı olması gerektiğini biliyordu ama yine de kalbi sıkışıyordu. Onu kaybettiğini hissediyor ama bu süreci durduramıyordu.
Bu düşünceler onu kemiriyordu ama ne yapacağını bilemiyordu. Aylin’i seviyordu ve onun mutlu olmasını istiyordu, ancak çabalarının boşa gidebileceğini de biliyordu. İçten içe bir gün Aylin’in ona açılacağını, neler olduğunu anlatacağını umuyordu. Ama şimdilik yapabileceği tek şey beklemek ve en iyisini ummaktı.
Aylin kafede oturuyor, etrafında büyük şehrin akşam telaşı devam ediyordu. Yalnızdı, oysa şu an Emre’yle olabilirdi—her açıdan kendisine uygun görünen sevgilisiyle. Yakışıklı, zeki, şefkatli… Kısacası, her kızın hayali. Ama nedense kendini mutsuz hissediyordu.
Her şey yıllar önce Emre’yle tanışmasıyla başlamıştı. Arkadaşlarıyla gittiği bir partide görmüştü onu. Emre, kendinden emin tavırları ve karizmasıyla hemen dikkatini çekmişti. İz bırakmayı biliyordu, her konuda sohbet edebiliyor ve mükemmel görünüyordu. Üstelik böyle bir erkeğin ona ilgi göstermesi, Aylin’in özgüvenini okşuyordu.
Aylin, o gün kalabalığın arasından birbirlerine baktıkları anı hatırladı. O zaman aşkın ani, parlak ve tutkulu bir şey olduğunu düşünüyordu. Ama Emre’yle her şey farklı gelişmişti. İlişkileri yavaş, ölçülü, neredeyse akılcı bir şekilde ilerliyordu. Zamanla daha çok vakit geçirmeye başlamışlar, sonunda resmen çift olmuşlardı. Emre ona ilgi gösteriyor, hediyeler alıyor, birlikte seyahatler planlıyordu. Her şey yolundaydı ama Aylin’in içinde garip bir boşluk vardı.
Emre’nin fikirlerine saygı duyması, günlük sorunlarını çözmesi ve zor zamanlarında yanında olması hoşuna gidiyordu. Aralarında bir anlaşma ve saygı olduğunu düşünüyordu. Zaten sağlam bir ilişkinin temeli de buydu, değil mi? Aşk? Eh, zamanla gelecekti mutlaka…
Ama zaman geçtikçe aşk gelmiyordu. Yerine gitgide artan bir gerginlik gelmişti. Emre’nin her hareketi, her sözü ona samimiyetsiz geliyor, gülüşü bile rahatsız ediyordu. En kötüsü, onu başka biriyleKarşılaştırdığı kişi ise çocukluk arkadaşı Cem’di—sakar, beceriksiz ama her zaman onu güldüren, tuhaf maceralara sürükleyen ve aslında yıllardır ona aşık olan Cem.
