Kocam altı aydır “hasta” annesiyle yaşıyor ve eve dönmeye niyeti yok. Beni anlamak istememekle suçluyor.
Kocam tam altı aydır annesinin evinde kalıyor. Kadın sürekli hastaymış gibi yapıyor. Eskiden de üç haftalığına falan kalırdı ama bu sefer iyice abarttı. Üstüne bir de beni anlamadığım ve ona yardım etmediğim için suçluyor.
Peki, evliliğimizi bozmak için numara yapan kayınvalideme nasıl yardım edeyim? Oğlunu kendine bağlamanın en kolay yolunu bulmuş, acizmiş gibi davranarak. Zaten bir kere bu kadınla aynı evi paylaştım. Teşekkürler, aynı hataya ikinci kez düşmem.
Kayınvalidem, Murat’la evlenmeye karar verdiğimizi duyduğunda adeta yıkıldı. Bu fikri hiç beğenmediğini saklamadı bile. Açıkça kavga etmek istemedi çünkü oğlunun onu “iyi bir anne” olarak görmesini istiyordu. Ama her fırsatta beni provoke etmeye çalıştı ve sürekli bir şeylerden şikayetçiydi.
Ben de ona pek yüz vermedim, zaten sık sık görüşmek zorunda da değildik. Murat’la beraber kendi evimize yerleştik. Tabii kayınvalidem bundan da memnun olmadı. Oğlunun hayatını kontrol edememek zor, hele ki gelininin de sürekli seni memnun etmek için çaba göstermemesi iyice zoruna gidiyor.
Ama kayınvalidem başka bir yol buldu. Aslında bu fikri bulan tek kişi o değil tabii. Ciddi şekilde hasta görünüp sürekli bakıma ihtiyacı varmış gibi yapmak!
Murat, annesinin bu tür manipülasyonlarına daha önce hiç maruz kalmamıştı ve ona karşı aşırı duyarlı hale geldi. “Zavallı yaşlı kadın”ın o kadar çok rahatsızlığı vardı ki, hastaneler onun için birbirine girebilirdi.
Yüksek tansiyon, düşük tansiyon, göğüs ağrısı, bel ağrısı, dizlerinden gıcırtılar ve bayılmalar… Ama itiraf etmeliyim ki, bunları gerçekten numara yaptığını anlamam biraz zaman aldı. Stresten kaynaklandığını düşünmüştüm. Sevdiği oğlu başka bir kadınla evlenip taşınınca, vücudu böyle tepkiler veriyordu herhalde.
Kayınvalidem ilk kez ciddi şekilde hastalandığında, Murat bir haftadır onun yanındaydı. Ben de gerekli eşyalarımı toplayıp kayınvalideme bakmasına yardım etmeye gittim. Gerçekten ciddi bir şey olduğunu düşünmüştüm. İlk gün gerçekten hastaymış gibi davrandı.
Ama iki gün sonra fark ettim ki, Murat evden ayrılır ayrılmaz bütün şikayetleri anında kesiliyor. Kayınvalide bir anda kendini iyi hissediyor, hatta neşeleniyor. Ama Murat kapıdan içeri adımını atar atmaz, hemen hasta moduna geçiyor.
Gözlemlerimi Murat’la paylaştım ama bana inanmadı tabii. Şaşırmadım, rolünü çok iyi oynuyor çünkü. Ama ben ona inanmayacaktım. Eşyalarımı toplayıp eve döndüm.
Murat birkaç gün sonra, “Annem artık iyi” diyerek geri geldi. Belli ki kayınvalidem, evinden ayrıldığım için içi içine sığmıyordu. Ama birkaç hafta sonra yine “ağır hasta” numarasına başladı.
Beni en çok sinirlendiren şey, kayınvalidem her “hastalandığında”, Murat’ın onun yanına taşınmasıydı. Üstelik ne kadar kalacağı da belli olmuyordu. Hele ben doktor çağırmayı önerdiğimde, kayınvalidem hemen iyileşiveriyordu. Sağlıklı bir insan bu kadar sık hastalanamaz, bir sebep olmalıydı.
Kayınvalidem, doktorun geleceğini anladığı anda iyileşmeye başlıyordu. Murat da sevgili annesinin artık tehlikede olmadığına kanaat getirince eve, bana dönüyordu.
Ama şimdi bu durum tam altı aydır sürüyor. İlk başta gerçekten bakıma ihtiyacı vardı çünkü bacağından ameliyat olmuştu. İki yıl önce düşmüş ve dizinde problem çıkmıştı. Doktor, ileride sorun yaşamamak için ameliyat önermişti.
Kayınvalidem ameliyat oldu ve bir hafta yatak istirahati verildi. Murat da sevgili bir evlat olarak onun yanındaydı. Buna itiraz etmedim çünkü gerçekten yardıma ihtiyacı vardı.
Ama ne bir hafta sonra ne de bir ay sonra eve dönmedi. Kayınvalide iyileşmemiş gibi davranmaya başladı. Yürüyebiliyordu ama oğluna, “İşte sen işteyken düştüm, zar zor kalktım” gibi hikayeler anlatıyordu.
Altı aydır Murat annesiyle yaşıyor ve onun anlattıklarına inanıyor. Hiçbir doktor bir şey bulamadı, ameliyat başarılı geçti, kadın normal şekilde yürüyebiliyor. Koşamaz belki ama bastonsuz da idare ediyor. Ama bunlar doktor işte, ne anlarlar?
Murat’a bir ültimatom verdim: Ya kalıcı olarak eve dönecek ya da eşyalarını toplayacak çünkü boşanma davası açacağım. Şimdi kocam beni sevmediğim ve onu anlamadığım için suçluyor. “Sevgilimin yanında değilim, annemle kalıyorum, ona ihtiyacı var” diyor.
Bütün arkadaşlarım, “Daha ne bekliyorsun, bu kadarı da fazla artık, boşanmalısınız” diyor. Sanırım artık ben de bunu anladım, son ana kadar Murat’ın aklı başına gelecek diye ummuştum ama…
