Birkaç yıl önce, üniversitedeyken, aynı yaşlarda üç erkek komşum vardı. Zamanla iyi arkadaş olduk. Bir gün, birinin kız kardeşi, birkaç arkadaşıyla birlikte ouija tahtasıyla oynamaya karar verdi ve böylece, bu hikayedeki adıyla Mehmet olan bir çocuğu çağırdılar.
Mehmet’in anlattığına göre, aslında cennete gidiyormuş ama çağrıldığını hissedince orada kalmak daha ilginç gelmiş. O günden sonra, ona yoluna devam etmesi için defalarca ikna etmeye çalıştılar ama her seferinde reddetti. Başta sadece bu üç kızın anlattığı hikayeleri duyuyorduk, onların Mehmet’le yaşadıklarını iddia ediyorlardı.
Kimse başka bir şey görmediği ya da duymadığı için inanmakta zorlanıyorduk. Ancak arkadaşlarımın tuhaf bir alışkanlığı vardı. Birileri onları ziyarete geldiğinde, Mehmet’e misafirleri korkutmaması için yalvarırlardı. Misafir gittikten sonra onunla oynayacaklarına söz verirlerdi. Bu bir ritüel gibiydi, her ziyarette tekrarlanırdı.
Bir öğleden sonra, dördümüz oturmuş salonda sohbet ediyorduk, saat dört beş olmalıydı ki, koridorda bir top yavaşça yuvarlanarak birinin ayaklarına kadar geldi. Ben gördüm ama görmezden geldim. Rüzgârdan olabilir diye düşündüm, en azından öyle inanmak istedim. Arkadaşım gülümseyerek topu aldı ve yavaşça koridora geri yuvarladı.
On beş yirmi dakika geçmişti ki top tekrar yuvarlanarak aynı yere geldi. Bu sefer koridoru dikkatle izliyordum, gerçekten hava hareketi olup olmadığını anlamak istiyordum…
