Annem bana inandı.
Bu olay geçen yıl Kurban Bayramı’nda başıma geldi. Akşam saat sekiz suları, arefe gecesiydi. Tek bir lambanın yandığı tenhâ bir sokaktan yürüyordum. Etraf zifiri karanlıktı. Uzakta iri bir gölge gördüm. İnsan değildi. Yürümüyor, hiç ses çıkarmadan, şekli bile değişmeden bana doğru ilerliyordu.
Ne kadar yürüdümse, o da o kadar yaklaştı. Derken bir anda göz açıp kapayıncaya kadar yok oldu. Öylece, hiçbir iz bırakmadan. Donup kaldım, gördüklerimi anlamlandıramadım. En kötüsü de, bir sokak ötede bir mezarlık olmasıydı.
O günden sonra, ne zaman o sokaktan geçsem, uzaklara bakmamaya çalışıyorum. Ya tekrar gelirse diye…
