Annecik bana inandı işte.
Geçen seneki Kurban Bayramı’nda oldu bunlar. Akşam vaktiydi, saat sekiz falan, tam da Arife gecesi. Tek bir lambanın yandığı, geri kalan her yerin zifiri karanlık olduğu bir sokaktan yürüyordum. Uzakta iri bir gölge gördüm. İnsan değildi kesin. Normal yürümüyordu, hiç ses çıkarmadan, şekli bile değişmeden yaklaşıyordu…
Ben ilerledikçe o da sanki daha da yaklaşıyordu. Derken bir anda, göz açıp kapayıncaya kadar yok oldu. Öylece, sanki hiç olmamış gibi. Donup kaldım, gördüğüm şeyin ne olduğunu anlayamadım. En kötüsü de, bir sokak ötede mezarlık olmasıydı.
O günden sonra ne zaman o sokaktan geçsem, uzağa bakmamaya çalışıyorum. Ya tekrar gelirse diye…
