“NİNEMİN TELEFONU YOKTU, AMA BENİ HERKESTEN İYİ DİVLEYEBİLİRDİ…”
Ninemin WhatsApp’ı yoktu, önden çekim kamerası da bilmezdi, görüntülü arama nedir dinlemezdi bile.
Ama ben konuşurken gözlerimin içine bakardı… ve dünyamın ne kadar önemli olduğunu hissettirirdi.
Filtre kullanmazdı, ama yüzü her ekrandan daha parlak ışıldardı.
Emojisi yoktu, ama elimi sıktığında “geçer merak etme” derdi hissettirirdi.
Kulaklık takmazdı çünkü kulakları her zaman bana açıktı.
“Seni seviyorum”u mesajla yollamazdı. Bunu her sabah sıcacık çay ve paylaştığımız sessizlikle söylerdi.
Şimdi onu her sözcükten daha çok özlüyorum.
Çünkü modern hayat bize bin türlü iletişim yolu verdi,
ama bazen nasıl dinleyeceğimizi unuttuk.
Bu bir viral post değil. Gerçek.
