Kocamla evlendiğimde, Alper henüz altı yaşındaydı. Annesi on dört yaşındayken terk etmişti—bir telefon, bir mektup bile yok, sadece soğuk bir Şubat gecesinde sessizce gitmişti. Kocam, Murat, paramparça olmuştu. Onunla bir yıl sonra tanıştık, ikimiz de hayatlarımızın kırık parçalarını bir araya getirmeye çalışıyorduk. Evlendiğimizde, sadece ikimiz için değildi. Alper için deydi.
Onu doğurmadım, ama o gıcırdayan merdivenli, duvarlarında futbol posterleri olan küçük eve taşındığım andan itibaren onundum. Üvey annesiydim, evet—ama aynı zamanda onun çalar saati, fıstık ezmeli sandviç yapanı, fen projesi ortağı ve gece saat ikide yüksek ateşi çıktığında hastaneye götüreniydim. Her okul oyununda en ön sırada oturdum, her maçta deli gibi tezahürat yaptım. Sınavlarına çalışırken geç saatlere kadar uyumadım, ilk kalp kırıklığında elini tuttum.
Hiçbir zaman annesinin yerini almaya çalışmadım. Ama ona güvenebileceği biri olmak için elimden geleni yaptım.
Murat, Alper on altı yaşına girmeden önce aniden felç geçirip vefat ettiğinde yıkıldım. Eşimi, en yakın dostumu kaybetmiştim. Ama acımın ortasında bile emindim:
Ben asla gitmeyecektim.
O günden sonra Alper’i tek başıma büyüttüm. Kan bağımız yoktu. Aileden kalan bir miras yoktu. Sadece sevgi vardı. Ve sadakat.
Onun harika bir adama dönüşmesini izledim. Üniversite kabul mektubunu aldığında mutluluktan havalara uçtu, mektubu altın bir biletmiş gibi mutfakta sallayarak koştu. Başvuru ücretlerini ödedim, eşyalarını toplamasına yardım ettim, yurdunda vedalaşırken gözyaşlarımı tutamadım. Onur derecesiyle mezun olduğunu izledim, gurur gözyaşları yanaklarımdan süzülüyordu.
Bu yüzden bana Elif adında bir kızla evleneceğini söylediğinde çok sevindim. Çok mutluydu—uzun zamandır görmediğim kadar hafiflemişti.
“Anne,” dedi (evet, bana anne diyordu), “her şeyde yanımda olmanı istiyorum. Kıyafet seçimlerinde, prova yemeğinde, her şeyde.”
Tabii ki ön planda olmayı beklemiyordum. Dâhil edilmek benim için yeterliydi.
Düğün günü erken geldim. Olay çıkarmak istemiyordum—sadece çocuğumu desteklemek istiyordum. Açık mavi bir elbise giymiştim, ona evi hatırlattığını söylediği renk. Çantamda küçük bir kadife kutu taşıyordum.
İçinde şu yazılı gümüş kol düğmeleri vardı: “Büyüttüğüm çocuk. Hayran olduğum adam.”
Pahalı değillerdi, ama yüreğimi taşıyorlardı.
Mekâna girdiğimde çiçekçilerin koşturduğunu, yaylı çalgılar grubunun enstrümanlarını akort ettiğini, organizatörün heyecanla listesini kontrol ettiğini gördüm.
Sonra o yanıma geldi—Elif.
Çok güzeldi. Zarif. Şıktı. Elbisesi tam ona göreydi. Bana gözlerine yansımayan bir gülümsemeyle baktı.
“Merhaba,” diye fısıldadı. “Geldiğine çok sevindim.”
Gülümsedim. “Dünyaları verseler kaçırmazdım.”
Tereddüt etti. Gözleri ellerime kaydı, sonra yüzüme döndü. Ardından ekledi:
“Küçük bir not—ön sıralar sadece öz anneler için. Umarım anlarsın.”
Söylediği kelimelerin anlamı bir anda beynime işlemedi. Belki bir aile geleneğinden ya da oturma yönteminden bahsediyor diye düşündüm. Ama sonra gördüm—o gülümsemesindeki gerginliği, hesaplanmış kibarlığı. Tam da söylediği gibi demek istemişti.
Sadece öz anneler.
Yer yarılmış da içine girmiş gibi hissettim.
Organizatör bana baktı—duymuştu. Nedimelerden biri rahatsızca kıpırdandı. Kimse tek kelime etmedi.
Yutkundum. “Tabii,” dedim, zoraki bir gülümsemeyle. “Anlıyorum.”
Kilisenin en arka sırasına yürüdüm. Dizlerim titriyordu. Oturdum, kucağımdaki küçük hediye kutusuna sıkı sıkı sarıldım, sanki beni bir arada tutabilirmiş gibi.
Müzik başladı. Misafirler döndü. Düğün partisi yürümeye başladı. Herkes çok mutlu görünüyordu.
Sonra Alper koridorda belirdi.
Çok yakışıklıydı—lacivert smokininin içinde büyümüş, sakin ve topluydu. Ama ilerlerken sıraları taradı. Gözleri hızla kaydı—sağa, sola ve sonra arkada oturan banaGözlerinde gördüğüm o minnet dolu bakış, yıllarca verdiğim tüm emeklerin karşılığıydı.
