Bugün hayatımın belki de en zor ve aynı zamanda en aydınlatıcı anlarından birini yaşadım. Adım Elif, 25 yaşındayım. Eşim Can ise 29 yaşında. Üç hafta önce biricik kızımız Zeynep’i kucağımıza aldık. Onun varlığı dünyamı anlamlandırıyor ama işler hiç planladığım gibi gitmedi.
Baştan anlatayım. Bebeğimiz doğduğundan beri uyku nedir bilmiyorum. Can ise her defasında, “Bırak da dinleneyim, babalık iznim zaten kısa,” diyerek yardım etmekten kaçınıyor. Bebeğin sürekli ilgi ihtiyacı yüzünden geceler boyu uykusuz kalmak, tahmin ettiğimden çok daha yorucuymuş.
Zeynep bir saatten fazla uyumuyor, Can ise bu süre zarfında bir kez bile gece nöbetine gelmedi! Asıl canımı yakan, bebek bakımını eşit paylaşacağımıza dair verdiği sözleri unutmuş olması. Son zamanlarda yaptığı “yardım” dediği şey, adeta sembolik.
Öyle bitap düştüm ki yemek yaparken ya da çamaşır asarken bile uyuyakaldığım oluyor. Geçen cumartesi işler iyice kötüye gitti ve bu, ikimiz için de bir dönüm noktası oldu.
Zeynep’in kırkını kutlamak için annemlerin evinde küçük bir kutlama düzenledik. Yakınlarımızın bebeği görmesi için harika bir fırsattı. Ancak Can, parti boyunca herkese, “Bu babalık izmine gerçekten ihtiyacım varmış, hem çalışıp hem bebekle ilgilenmek ne yorucuymuş,” gibi laflar edip durdu. Duyduklarıma inanamadım ama ona çıkışacak halim bile yoktu.
O sırada sohbet ederken birden gözlerim karardı, ter bastı ve kendimi yerde buldum. Bayılmışım! Hemen ayıldım, etrafımda endişeli bakışlarla kuşatılmıştım. Annem bir dilim baklava uzattı, kan şekerimin düşmüş olabileceğini söyledi. Herkese iyi olduğumu söylesem de Can’ın suratındaki ifadeyi gördüm.
Görünüşe göre onun derdi benim sağlığım değil, kendisine verdiğim “kötü imaj”dı. Eve dönüş yolunda sessizlik hâkimdi. Kapıyı açar açmaz patladı: “Beni rezil ettin! Herkes bana kötü baba muamelesi yapacak şimdi!” diye bağırdı.
“Ben düşmanın değilim Can, sadece dinlenmeye ihtiyacım vardı,” dedim titrek ama kararlı bir sesle. “Sen hiçbir şey anlamıyorsun! Uyumaya gidersin de ben utanç içinde kalırım öyle mi?” diye alay etti. Artık yeterdi! Çantaları çıkardım, bir süreliğine annemlere gitmeye karar verdim.
Tam eşyaları topluyordum ki kapı çaldı. Karşımda kayınvalidem, kayınpederim ve tanımadığım bir kadın duruyordu. “Konuşmamız lazım,” dedi kayınvalidem içeri adımını atarken. Yanlarındaki kadını tanıttılar: Ücretli bir bakıcıydı ve iki haftalığına gelmişti.
“Zeynep’le ilgilenip Can’a bebek bakmayı, ev işlerini organize etmeyi öğretecek,” diye açıkladılar. Şaşkınlıktan konuşamıyordum. Meğer kayınpederlerim durumumuzu fark etmiş ve bir çözüm bulmuştu!
Daha bunu hazmedememiştim ki bir broşür uzattılar. Gözlerim faltaşı gibi açıldı: Lüks bir kaplıca oteline rezervasyon yapmışlardı! Kayınpederim kararlıydı: “Bir haftalığına gidiyorsun. Dinlen, kendine gel. Buna ihtiyacın var.”
Can’ın yüzündeki şaşkınlık benden fazlaydı. Bu müdahale hem benim için bir rahatlama, hem de onun için bir ders olacaktı. Hemen kabul ettim ve otele gittim. Geçirdiğim hafta bir rüyaydı: Masajlar, meditasyon ve en önemlisi, deliksiz uykular!
Eve döndüğümde her şey değişmişti. Bakıcı Can’a adeta “bebek bakım eğitimi” vermişti: Bez değiştirmeyi, bebek maması hazırlamayı, ağlayan bir bebeği sakinleştirmeyi ve uyku düzeni oluşturmayı öğrenmişti.
Kayınpederlerim ona destek olmuş, kendi zorlu ebeveynlik deneyimlerini anlatıp takım çalışmasının önemini vurgulamışlardı. Eve döndüğümde Can, içten bir özürle karşıladı beni ve beklenmedik bir haber verdi:
“Vintage gitar koleksiyonumu sattım. Hem bakıcının parasını ödeyeceğim hem de senin tatilini telafi edeceğim,” dedi. “Artık gerçekten önemli olana odaklanmalıyım.” Bu hareketi, ailemize verdiği değeri gösteriyordu.
Akşam uzun uzun konuştuk. Duygularımızı, beklentilerimizi masaya yatırdık. Kayınpederlerimin müdahalesi sadece bir rahatlama değil, evliliğimizde bir milat oldu. Can’a sorumluluğu, empatiyi ve fedakârlığın önemini öğretti. Artık birbirimize daha sıkı kenetleniyoruz.
Bu hikâyenin mutlu sonla bitmesini sağlayan kayınpederlerimin desteğiydi. Ama maalesef herkes bu şansa sahip olamıyor. Eğer sizin de eşiniz sizi yalnız bırakıyorsa, umudunuzu kaybetmeyin. Bazen dışarıdan bir dokunuş, her şeyi değiştirebilir.
