Dört yıldır evliyim ve bu süre boyunca eşim gerçekten mükemmel bir partnerdi. Ciddi bir tartışmamızı bile hatırlamıyorum.
Son zamanlarda çocuk sahibi olmayı düşünmeye başladık, deniyoruz, planlıyoruz ama şimdilik bir sonuç yok. Hormonal dengesizliklerim buna sebep oluyor, ancak eşim bu konuda hiçbir zaman beni suçlamadı. Eğer kendi çocuğumuz olmazsa, evlat edinmeyi düşüneceğimizi konuştuk.
Neredeyse mükemmel bir ailemiz var gibi hissediyordum, tek eksik olan ilişkimizdeki tutkuydu, belki de bu yüzden tam anlamıyla ideal değildi.
Güzel bir arkadaşım var, henüz aile kurmadığı için birlikte bolca vakit geçiriyoruz, sık sık alışverişe çıkıyoruz. Arkadaşım yakışıklı bir kız, spora gidiyor, bakımlı ve iyi para kazanıyor. Eşimle de tanışıklar, aynı spor salonuna gidiyorlar ama genelde farklı saatlerde oldukları için pek karşılaşmıyorlar.
Ben kıskanç biri değilim, eşime güveniyordum… ta ki o ana kadar. Eşimin spordan dönme vakti yaklaşmıştı, ben de ekmek almak için markete çıktım. Rafların arasında bekleyen manzara beni yıktı: Eşim, arkadaşımla sadece flört etmekle kalmamış, ona sarılıyordu. Beni görünce hızla ayrıldılar ama gördüklerim aklımdan çıkmadı. Ağlayarak marketten fırladım, peşimden eşim geldi.
Dışarıda, hiçbir şey olmadığını, sadece yakın durduklarını, benim yanlış gördüğümü söyledi. Öyle inandırıcı konuşuyordu ki, keşke inanabilseydim… Ama olmadı.
Eve gidip eşyalarımı topladım ve anne-babama gittim. Onlara bir şey söylemedim, karakterli insanlardır, babam kesinlikle gidip hesap sorardı. Şimdi onlarda kalıyorum ve ne yapacağımı düşünüyorum. Boşanmak için sağlam bir sebep yok belki, ama eşimi hâlâ sevdiğimi de söyleyemiyorum. Arkadaşım da arıyor, ama onunla da konuşmak istemiyorum. Kim bilir, bana ne anlatacak? “Yanlış gördün” diye ısrar ederse daha da kötü olurum, artık ona da güvenemiyorum. Belki sadece kendini kurtarmaya çalışıyor…
