Parlak bir güneş ışığı perdelerden süzülerek yemek masasındaki gergin yüzleri aydınlattı, ancak geniş salonun içindeki donuk havayı eritmeye yetmedi.
“Lale ve ben birkaç yıl burada kalmak istiyoruz,” dedi Burak, sesindeki titremeyi gizlemeye çalışarak. “Bu bize kendi evimiz için birikim yapma şansı verecek.”
Lale, yanında otururken, masa örtüsünün kenarını sıkıyordu. Karşılarında Burak’ın annesi, Gülşen Hanım, elindeki bıçağı öyle hareketsiz tutuyordu ki, sanki somun ekmeği değil, bu fikrin kendisini kesmeye hazırlanıyordu. Babası, Mehmet Bey, dalgın bir şekilde çayını yudumluyor, göz temasından kaçınıyordu.
“Burada kalmak mı?” diye sordu Gülşen Hanım yavaşça bıçağı masaya bırakarak. “O… karınla birlikte mi?”
“Evet, anne, eşimle,” dedi Burak, son kelimeyi vurgulayarak. “Kira ödemekten yorulduk. Bu geçici bir çözüm, ipotek için birikim yapana kadar.”
“Bizde yer var,” diye birden destek verdi Mehmet Bey çay bardağını koyarak. “İki oda boş duruyor. Neden çocuklara yardım etmeyelim?”
Gülşen Hanım kocasına, içi sitem dolu bir bakış fırlattı:
“Bana kimse sormuş mu? Kendi evimde yabancı bir kadına katlanmak zorunda mıyım?”
“Lale yabancı değil,” dedi Burak, içinde bir öfkenin kabardığını hissederek. “O benim ailem.”
“Aile!” diye burun kıvırdı annesi. “Bu bir heves, Burak. Onu çok iyi okuyorum. Seni sevdiğini mi sanıyorsun? Onun tek istediği bu ev, senin paran, payın!”
Burak yumruklarını sıktı. Bu konuşma defalarca tekrarlanmıştı. Lale ile tanıştıkları ilk günden beri annesi onu nedensiz yere sevmemişti. Belki de suç, Burak’ın annesinin kontrolü altındaki düzeni bozduğu için Lale’deydi.
“Anne,” dedi Burak sakin kalmaya çalışarak, “bu evin üçte biri bana ait. Büyükannemin vasiyetiyle. Burada yaşamaya hakkım var.”
Gülşen Hanım’ın yüzü bembeyaz oldu:
“Bana tehdit mi ediyorsun? Öz annene mi? Onun fikri bu, değil mi? Sana şantaj yapmayı mı öğretti!”
“Yeter, Gülşen,” diye araya girdi Mehmet Bey yükselen bir sesle. “Burak haklı. Bu ev onun da.”
“O zaman kı”O zaman kendi payında yaşasın!” diye bağırdı Gülşen Hanım, ayağa fırlarken gözlerindeki öfkeyi saklamıyordu.
