Nazlı’yla evli olduğumuz on yıl boyunca aynı laboratuvarda çalışıyorduk, bu yüzden neredeyse her anımız beraber geçiyordu. Hamile olduğunu söylediğinde, dünyalar benim olmuştu. Bir çocuk hayali kurmuştum, bu mutluluğu kelimelerle anlatamam.
Ama Nazlı tam bir kariyer kadınıydı. Annelik onun hayali değildi. Yönetici olmayı, bol kazançlı işler yapmayı istiyordu. Hamileliği sırasında kendini kötü hissedince işinden uzak kaldı. İşte o zaman anladı ki, bu bebek onun kariyerinin sonu olacak.
Kızımız tam zamanında dünyaya geldi. Ama doğum sonrası depresyonu Nazlı’yı hemen etkisi altına aldı. Çocuğundan nefret ediyordu. Onu hastanede bırakıp gitmek, her şeyi unutmak istiyordu. Bütün servise bağırıyordu, kızı yüzünden bir yıl kaybettiğini ve geride kaldığını söylüyordu.
Derken işler daha da kötüleşti. Ben terfi edince Nazlı çıldırdı. Kızına hiç yaklaşmıyor, onu emzirmiyordu. Sonunun iyi olmayacağını anladığım için bir psikolog tutmak zorunda kaldım. İlaçlar kısa süreliğine işe yarıyordu. Bana gençliğini boşa harcadığını, benim onun sayesinde yükseldiğimi söylüyordu. Üstelik, bu pozisyonun aslında onun hakkı olduğunu iddia ediyordu.
Almanya’ya yeni bir şube açmaya gideceğimi söylediğimde, hep birlikte gitmeyi teklif ettim. Ama Nazlı reddetti. Boşanma davası açtı ve evi terk etti. Ben kızımla beraber yurtdışına taşındım. Sonradan annem de bize katıldı, çünkü küçük kızın bakımına yardım etmesi gerekiyordu. Nazlı eski işine geri döndü ve hâlâ herkese benim pozisyonumun aslında ona ait olduğunu kanıtlamaya çalışıyor.
Evet, zeki ve sorumlu bir kadın. Ama aile hayatı ona göre değil. Mutluluğun kariyerde olmadığını anlayacak, ama iş işten geçmiş olacak.
