Çocuklar artık beni torunlarını görmeye çağırmıyorlar, gizlice bir dadı tutmuşlar, beni görmemek için.
Öz kızım bile benimle konuşmak istemiyor. Telefonlarımı bile açmıyor. Ailelerinin boşanmasına benim sebep olduğumu düşünüyor. Oysa benim hiç suçum yok, yardımı kendisi istemişti.
Elif, 18 yaşında evlendi. Mehmet’le askerden döner dönmez tanışmışlardı. İşte aşk başladı, koyun koyuna! Okulu bıraktı, düze çıkmayı bıraktı, benim söylediklerimi duymazdan geldi. Damadı da yanıma aldım, kiracı olmasınlar diye. Başlarda her şey yolundaydı, düğünden sonra da geçinip gidiyorduk. Sonra kızım hamile kaldı, bana takılmaya başladı, “Yemek kokusu midemi bulandırıyor” diye. Israr ettim, kendi evlerine çıksınlar diye.
Kayınvalidelerle konuştuk, gençlere yardım edelim diye, kendi başlarına ev alamayacaklarını biliyorduk. Kızımın babasını aradım, belki bir çözüm bulur diye. Ama o, “Nafakamı ödedim, bana düşen bu kadar” dedi.
Kızım doğum yaptığında ona çok yardımcı oldum. Torunuyla ilgilenip, dinlenebilmesi için bütün vaktimi verdim. Sonra Elif, numaralar yapmaya başladı, hastaymış gibi davranıp sorumluluğu bana attı.
Onlara sık sık sinema, restoran randevuları ayarladım, hatta 10 günlük tatile bile beraber gittiler. Torunumla ilgilenmekten mutluydum, sıkıntı değildi. Tabii çok yoruluyordum ama kızımın mutluluğu için ne yapılmaz ki?
Tatilden döndüklerinde, damada evi tadil etmeyi önerdim. İşten gelince sadece uzanıyordu, halbuki müsait vakti vardı. Onlara inşaat malzemesi götürdüm, torunumu da iki haftalığına yanıma aldım. Üstüne bir de işçi ekibi ayarladım, çok yorulmasın diye. İşte o zaman üstüme suç yağmaya başladı. Mehmet, “Sen bana emir veriyorsun” diye kızdı. Peki, ondan bir adım gelmeyince ne yapayım?
Tadilattan sonra iletişimimiz tamamen koptu. Artık torunumu görmeye bile çağırmıyorlar, gizlice dadı tuttular. Tabii gücendim, ama yine de doğum günümde tüm akrabaları çağırdım. Kızımla torunum yalnız geldi. Damat telefonda bile kutlamadı. Bir anda içim acıdı. Ben onlara yardım ettim, tadilatı ben ödedim… Bunu hak ettim mi?
Damat bağırdı çağırdı, “Benim evime karışma, burada seni istemiyorum” dedi.
Bilmiyorum, belki yardım ederken biraz fazla ileri gittim, ama iyilik olsun diyeydi. Şimdi kızım sürekli kocasıyla kavga ediyor ve sebebi olarak beni gösteriyor. Ağlayarak telefon açıyor, sitem ediyor. Meğer damat boşanmaktan bahsetmeye başlamış. Torunumu hiç görmüyorum, telefonla bile sesini duyamıyorum.
Ben onlar için yaşadım, şimdi ne yapacağım? Neden benden bu kadar nefret ediyorlar?
