Uçak biletlerine inanamadım.
“Bir tane business class bileti… Burak için. Bir tane de annesi Gülşen için. Üç tane ekonomi bileti… ben ve çocuklar için.”
Önce bir hata olduğunu düşündüm. Belki yanlış tuşa basmıştı, belki havayolu şirketi karıştırmıştı. Ancak olmadı – Burak’a sorduğumda, dünyanın en doğal şeyiymiş gibi gülümsedi.
“Aşkım, annemin bel ağrıları var,” dedi. “Hem, ona eşlik etmek istedim. Neyse, siz ekonomi koltukta da gayet rahat edersiniz. Sadece altı saatlik bir uçuş sonuçta!”
Ağzımı açtım ama hiçbir şey diyemedim. Ailecek İstanbul’a yapacağımız bu tatil için aylardır para biriktirmiştik. Çocuklarımızla (Elif 6 ve Emir 9 yaşında) yurtdışına ilk kez çıkacaktık. Şimdi böyle mi ayrılacaktık?
Çocuklara baktım. Gerginliği fark edecek durumda değillerdi, Topkapı Sarayı ve Boğaz turu hakkında heyecanla konuşuyorlardı. Zoraki gülümsedim ve boğazımdaki düğümü yuttum.
“Tamam,” dedim usulca. “Madem öyle karar verdin.”
Uçak tıklım tıklımdı. Ekonomi sınıfında koltuklar daracıktı, Elif kucağımda uyudu, Emir ise cam kenarında kıpırdanıp durdu. Bu sırada Burak’ın annesiyle business class’ta şampanya içtiğini, rahat koltuklarda uzandığını hayal ettim.
Kendimi küçücük hissettim. Sadece fiziksel olarak değil, duygusal olarak da. Unutulmuş, sonradan akla gelmiş gibiydim.
Havalimanında bavulları beklerken Burak taptaze ve neşeli bir şekilde yanımıza geldi.
“Çok kötü değildi değil mi?” dedi, her şeyi telafi ediyormuş gibi bana ılık bir kahve uzatarak.
Çocukların önünde kavga etmek istemiyordum, bu yüzden sadece başımı salladım. Ama içimde bir şeyler değişmişti.
Tatilin geri kalanı oldukça garipti.
Burak ve annesi lüks otellerde kahvaltıya giderken, ben çocuklarla müzeleri ve parkları geçiyordum. İlk başta onları da davet ettim.
“Bu öğleden sonra Sultanahmet Camii’ne gidiyoruz, siz de gelmek ister misiniz?”
“Ah canım, biz Çırağan’da rezervasyon yaptırdık,” diye cevapladı Gülşen Hanım, sanki gelini değil de asistanıymışım gibi elimi okşayarak.
Burak ise sadece omuz silkti.
“Annem keyfini çıkarsın. Siz çocuklarla takılın, biz de kendi programımızı yapalım.”
Bizim programımız mı? Bu bir aile tatili değil miydi?
Akşamları bir günlük tutmaya başladım. Her dışlanmış hissettiğim anı, Burak’ın beni düşünmeden verdiği kararları, kayınvalidiO günlerde yazdığım günlüğü saklıyorum, bana hiçbir zaman ikinci sınıf muameleyi kabul etmemeyi öğreten bir hatırlatıcı olarak.
