Arkadaşlarımın anneleri genç ve güzel, benimki ise… Benimki daha çok büyükanneme benziyor, çok içim acıyor…
“Elif, Elif! Arkanda büyükanne bekliyor!” diye seslendiler koridordan. Elif dışarı baktı ve kaşlarını çattı – duvarın dibinde annesi duruyordu.
“Anne, neden beni almaya geliyorsun ki? Kendim gidebilirim aslında. Artık büyüdüm.” diye homurdandı, annesine kızgın kızgın bakarak.
“Elifçiğim, hava çoktan karardı. Kız çocuklarının gece tek başına yürümesi doğru değil, tehlikeli olabilir,” diye savundu annesi.
“Anne, ne gecesi? Akşamın yedisi. Eve de çok yakın zaten… Artık büyüdüm, neredeyse on üç yaşındayım,” diyerek çantasını kapıp müzik okulundan fırladı.
…Elif, anne babasının artık tüm umutlarını kaybettiği bir dünyaya geldi. Hamile olduğunu ilk hissettiğinde Nuray, eşiyle arkadaşlarına gitmek üzereydi…
“Can… Kendimi iyi hissetmiyorum… Midem bulanıyor, halsizim. Belki bayat bir şey yedim… Biraz uzanayım. Sen git istersen…” Ama eşi onsuz gitmezdi elbette.
İki gün yatakta kaldı, midesini yıkadı, aç kaldı, bitki çayları içti… Ama üçüncü gün hâlâ iyi değildi, eşi de zayıf direnişine rağmen doktor çağırdı.
Sağlık görevlisi onu dinledi, sırtını dinledi, boğazına baktı. Ateşini ölçtü ve ona tuhaf gelen, alakasız sorular sordu. Öyle şüpheli, ciddiyetsiz bakıyordu ki Nuray sinirlenip profesyonellikten uzak davrandığını söylemek istedi ama gücü yoktu…
Ertesi sabah doktorun tavsiyesiyle eşiyle birlikte kadın doğum uzmanına gittiler.
Eşi Cemil koridorda bekledi, gergin adımlarla ileri geri yürüdü… Nuray çıktığında onun görüntüsüne şaşırdı. Yüzündeki ifade o kadar tuhaftı ki… Önce titreyen dudaklarıyla aptalca gülümsedi, sonra nedense ağlamaya başladı, uzattığı kâğıdı alması için. Korkuyla aldı kâğıdı, okuduğunda…
“Can… Canım… Bizim bir beb…o günden sonra Elif, annesinin güzelliğinin yaşla değil, yüreğinin ışıltısıyla parladığını anladı ve onu bir daha asla utandırmadı.
