Beklenmeyen Aile Yemeği

Akile’in beklenmedik sofrası
– Tanrım seni, aklını mı kaçırdın? Onları eve davet edemeyiz! – Vahit, masanın üstüne sinirli sinirli başparmağıyla vuruyordu.
– Neden edemeyiz? Kardeşim var, bildiğin. – Akile, pencereye dönmüş ve öfkeyle kaşlarını çatıyordu.
– Onu on beş yıldır göremedin! Neden birdenbire ortaya çıksın ve bir tek senden sofranı paylaşsın?
– Onlar Adana’dan geldi. İşinin altını yemeleriyle.
– Tabii! Ama işin altı yediği zaman, aile ağacından kopan kardeşe gelip paralarını istemiştir! Sanki 18 yaşına bastığında senin yanına gelip “Annem babam oğluna yardım etsin diye” dememiştir gibi mi davranıyorsun?
– Sonra ne olur? Onlar yine ailemizdir.
– Yine neyin ailesidir? Ben senin kocanım ve karşıyım.
Akile sessizce döndü.
– Kabul edin dedim zaten. Ali’min ailesiyle birlikte seninle akşam yemeği yemek üzere buraya geliyor.
Vahit gözlerini kapattı.
– Ne zaman anlatıp duracaksın? Gelmeden beş dakika önce mi?
– Hiç bilmiyordun.
Telefon çaldı. Akile ekranı kontrol etti.
– Ayşe Hanım.
“İşte tam bu an mutluluğumu bozdu” dedi Vahit. “Oğlunu da unutman gerekir mi?”
– Son oturumumdan sonra konuşmuyoruz.
Aramayı açtı.
– Алло? Ayşe Hanım siz misiniz?
Diğer tarafa gelen ses, gençlikle dolu bir tondaydı.
– Kızım, selam! Kalan biletlerimiz varsa akşam geliriz. Önemli bir haberim var!
Vahit son sözlerde yetişti, ama Akile gülümseyerek başlarını salladı.
– Hoş geldin! Tabii ki gelin!
– Tamam! O zaman yedideyiz. Dilersen bir de onlarla geldiğini söyleyeyim.
Akile yetimemiştir.
– Vahit aile büyümesi çok güzel olur, değil mi? – Dedi iki ağaç çataklı tepeden uçar gibi.
– Kimin ailesi? Onlar yıllardır el kaldırmadılar, neyin ne olduğunu bile sormak isterdin. Biletlerimiz fiyakalı verilmiş, değil mi? Unuttun mu?
– Tanrım! – Akile ellerini kulağına koydu.
– Buyrun, biletleri tekrar gönderin mi?
– Yok. Senin için yapacağım, oğlum.
Vahit banyoya sürünürken, Akile sofraya yemeğe başladı. Yeniden doğmuş gibi hissediyordu. Adana’dan gelen aileyle birlikte, oğlanı Oğuz ile annesi Leyla ve kızları Zeynep. Kızları evde son görüşmesinden beri ziyadesiyle yine birbirlerinden gizliydi. Aslında annesiyle oğlanı ara ara seyahat ettiler, ama gizli bir ilişkinin ortaya döküldüğü bu ana kadar bildiği.
Ayşe Hanım geldi.
– Akile, seni sevgiyle unuttum. Bu kadar hayran, kimlerdir?
– Ali’min ailesiyle oğlum Oğuz ve Zeynep.
– Ne zaman bu sevinc?
– Kim bilir?
Ayşe Hanım kendi oğlu Harun’u da davet etmeye karar verdi, hafta sonu çalışmıyor, diye.
Akile kafasını karıştırdı ama sonra gülümsedi. Yemek sofrasında sadece aile değil, iş arkadaşları bile olabilir. Böyle yaparsak, sadece bir sofrada değil, bir işe başlamış olurum.
Harun geldi. Yarım saat sonra oğlunun sekiz yaşında kocası Mehmet de geldi.
Yemek sofrası animasyonunun içine döndü. Oğlanın meyvelerini ikram etti, Zeinep ana sofraya çay çay. Mehmet, Ali’nin eski işi hakkında konuşuyordu. Koca kazanma yaşını geçmişti.
– Hani Adana’da işler nasıl gidiyor? – Nihayet Akile sordu.
– İşler biraz düşer, ama sabrediyoruz.
Vahit’in yüzü yanar gibi oldu. Ama sonra, sofradaki herkesin yüzüne baktı. Yılmaz bir ailedi bu. Hayatlarına umut sunshine’ın sessizce girdiğini fark etti.
Ali evladı kızını Emine ile birlikte getirmeyi planladı. Emine, tıpkı Zeinep gibi, sekiz yaşındaydı.
Akile, oğlunun sevgilisiyle tanışmasının zamanı olarak son sofrayı seçti.
– Evlilik düşünüyorsun, değil mi?
– Belki.
Ayşe Hanım, büyük emekli biruncu olduğunu düşünerek, Harun’un işine yardım etmeye karar verdi.
İşler açılıp canlandı. Sadece bir sofrada değil, ailenin içinde iş birliği başladı. Mehmet, Harun’un kafesine yönetici olmayı teklif etti. Ali de kafesin yapımına yardım etmek isterdi.
– Ne güzel! Bir aile kafesini будут мы будем с вами?
Akile, Vahit’e baktı.
– Ne oldu?
– Yüzde yüz.
O gece, herkes telefonlarına, ekrana, ilanlara bakarak yeni fikirlerle dolu bir kampta yoksundu. Akile de Vahit, sofranın sonunda birbirlerini kavuştular.
– Kim bilir, belki biz de bir aile kafesine sahip olabiliriz.
Akile gülümsedi.
– Evet. Ve bu sefer herkesin kalbinden bir kelimeye izin vereceğiz.
Gece geç saatlere kadar, telefonlar ve sohbetler çocuklarla devam etti. Yarın ilk iş olarak kapımı geçireceklerdi. Bu akşam yemeği, bir aile ve bir iş için olacaktı.
Ve hepsi, bu akşam yemeğinin beklenmedik olduğunu bilen bir sofranın bir günü olacaktı.