Elif hanım, Kayseri’deki evin teki masaya çay takımıyla gülüşler sıkıştırırken annesiyle birlikteydi. “Ne dersin, oğlum bu kez tekrar iş yerine dönmüş. En sevdiğin kurabiyeleri getirdim,” dedi. Berk, bu arada koltuğunda oturmuş, elindeki tepsiyi fark etmeye çalıştı. Annesi, her zaman olduğu gibi, oğlunun biriktirdiği özeni hissetmeye başlamıştı.
“Babacığım, senin kahvaltına meyve sıkacağı var,” dedi Elif, Berk’e hafifçe gülümsedi. “Sadece bir bardak çay içerim. Bugün değil,” dedi Berk, masadaki kurabiyeleri almak için elini uzatmadan. “Ah, sadece bir azacık,” dedi Elif, ama annesi onu durdurdu. “Bu sabah değil, ben onların çay içtiğini görünce mutluluyum.”
Metin amca, bu arada pencereden dışarıya bakıyor, içeri girmekte tereddüt ediyordu. Berk, her zamanki gibi, annesine karşı olan içsel direnci hissediyor, ama annesine bu anlarda nasıl tepki vereceğini bilmiyordu. Elif ile Kayseri’ye gelmişlerdi. Elif’in annesiyle birlikte zaman geçirmek için, Berk ise suçlu bir görevi yerine getirmek için.
“Evetsin efendim, iyi misiniz?” diye seslendi Metin amca. Berk içeri girdi, ama bahse varırdı, camino sessizce devam etti. “Bugünlerde elinizden gelenleri sevdi,” diye Elif ona fısıldadı. Berk hasır heyecanla dargın bir gülümseme yapmaya çalıştı, ama gözleri annesine sığmadı. Elif, annesiyle uzattığı bir hafta için bir hafta harcamalar planı yapıyordu.
“Her durakan yerde durmak istemem, sadece bir hafta bilin,” dedi Elif. Berk ise planlarını erteliyordu. O zamanlar her zamanki gibi, Elif’in annesiyle beraber olmak istemiyordu. Ama işsiz kalma olasılığından daha korktuğu annesinin huzurudur.
Ertesi sabah, Metin amca, Berk’e bir gün balık avlamaya davet etti. Berk, bu meydan okumayı hemen kabul etti, çünkü annesine farkında olmayan bir esneklik talep etmek istiyordu. Elif, her zamanki gibi, bugünlerdepirenle bir şeyler yaparken annesiyle birlikteydi.
Balık avı, işe başlamadan bir saat sürerdi. Metin amca, çatallarla balık yakalamayı bilirdi ama Berk daha kolaylaşıp bir yarış da yapmak isterdi. Ama Elif’in annesi, hemen balıkla ilgilenen her an derdi. İş bitince eve döndüklerinde, Elif’in annesi tatlılar ve yemeklerle onları karşıladı.
Gece saatlerinde, odada konuşanlar Berk ile Elif oldu. Onların uzun bir hayatta çiğnemeyi öğrendikleri ama başarmadıkları bir şey vardı. Elif, annesinin pencereye sığınan bir öfkeyle saldıracakla birlikte bahsedilmişti. Berk ise, gün içinde işlerin normale döndüğünü hissediyordu. Hatta Metin amcanın onlara yardım edeceğini düşünmeye başlamıştı.
Ertesi gün, Berk ve Elif annenin izin vermeden evden çıkmaya karar verdi. Ama annesi, odada çay içmeye başlamıştı. “Nereye gidiyorsunuz?” diye sordu. “Balık avlıyoruz,” dedi Metin amca. “Yanlış yere mi?” diye korktu annesi. Berk, her zamanki gibi, Elif’in inatçı bakışına aldırmadan koştu.
Balık avı zor geçti, ama Metin amca, Berk’e hayatın bazı asıl değerleri hakkında fikir verdi. Berk, bu arada, annesiyle aralarında bir uzlaşmanın olacağını düşünmeye başlamıştı.
Geri döndüklerinde anne, Elif ile bazı açıklamalar yaptı. Berk ise, annesinin içine sıkışıncak bir şeyin olduğunu hissetti. Gece boyu convenc denemedi. Elif, Berk’e bir sürpriz hazırlamıştı. “Bir yavrulara sahip olunca mutluluk daha fazla olur,” dedi. Berk, eşinin aniden yaşadığı bu mutluluk değişikliğine şaşkınlıkla baktı.
Sonunda, bu seyahatte Berkin, annesiyle aralarındaki duvarları yıktı. Elif, bir bebek için umut belirtisiyle annesiyle birlikte avait etmeye karar verdi. Berkin, annesiyle birlikte olmak istemediği bir süreçti ama onun için her şey değişti. Çünkü annesi, Elif’in zaferiyle birlikte kendi kalbini yeniden bulmuştu.
Bir yıl sonra, Elif doğum yaptı. Annesi, onlara bağışladığı bu güzel haberle birlikte Türkiye’de en güzel aileler arasında yer etti. Berkin ise bu süreçten sonra bir daha annesiyle çatışmadan onu sevdiğini hissetti. Eski tonlarla konuşmaya devam etti ama artık sanki duyguları halk arasında bir özenle dolaşıyordu.
Bu arada, Metin amca da tekrar bir apartman evi satın aldı. Açıkça duyurdu: “Bu ev, bir babanın evi değil. Sadece bir ailenin evi.” Berkin, her zaman olduğu gibi, annesiyle olan dostluğa rağmen, bu cümleyi hayranlıkla izledi. çünkü Metin amca, Berkin’e bir babalık modeli olarak örnek teşkil ediyordu.
