Akademide kimse bilmezdi, hatta inanmazdı ki Leyla Hanım’ın kocası amansız bir alkolikti. Bu, onun acı dolu sırrı ve derin kederiydi.
Leyla Hanım, üniversitede doçent ve bölüm başkanıydı. İşinde titiz, saygın bir akademisyendi. Herkes onu bir kalıba sokmuş, mükemmel bir kadın olarak görüyordu. Nasıl olmasın ki? Kocası, sık sık üniversitenin önünde bekler, Leyla Hanım’la kol kola eve dönerdi.
“Leyla Hanım, ne kadar şanslısınız! Kocanız ne kadar yakışıklı, kibar, efendi bir insan!” diye hayranlıkla yaklaşıyorlardı genç meslektaşları.
“Aman kızlar, gıpta etmeyin!” diye geçiştirirdi Leyla.
Ama gerçeği yalnız o bilirdi. Evde, o “efendi” adamın yaptıklarıydı işte. Vedat (kocası) ayyaşlıktan kendinden geçer, sürünerek eve gelir, kapıya yığılırdı. Anahtarını bile bulamaz, zile basar, paspasın üstünde ölü gibi uyuyakalırdı. Leyla kapıyı açar, homurdana homurdana (“Yazıklar olsun sana, ne zaman kurtulacağım senden, sabrım kalmadı!”) içeri çeker, üstüne battaniyesini örter, sonra doktora tezine dönerdi. Bir de başucuna su koymazsa, gece yarısı evi inletirdi:
“Leylaaaa! Suuu, su ver!”
Sabahleyin işe giderken koridorda yatan kocasının üstünden atlar, kapıyı kapatır, üniversiteye gider, kafasını bilime verirdi. Bu böyle haftalarca, aylarca sürerdi.
Derken bir gün Vedat, sapsarı sarhoş halini bırakıp, tertemiz giyinmiş, üniversite basamaklarında beklerdi onu. İş çıkışı Leyla meslektaşlarıyla çıkarken, hemen yanına gelir, yanağından öper, “Nasıl geçti günün, Leylacığım?” diye sorardı.
“İyiydi, Vedat. Hadi eve gidelim,” diye iç çekerdi Leyla.
Meslektaşları da hâlâ gıptayla izlerdi bu “mutlu” çifti. “Leyla Hanım ne şanslı!” derlerdi.
Ama evin kapısı kapanır kapanmaz Leyla sessizliğe gömülürdü. Bu, ona göre bir intikamdı. Çünkü suskunluğun en keskin silah olduğunu biliyordu. Vedat bu ağır sessizliğe dayanamazdı. Ama yıllar geçtikçe alışmaya başladı. Eşini eve bırakır bırakmaz “iş” bahanesiyle kaçar, içmeye devam ederdi.
Leyla ve Vedat 28 yıldır evliydi. Bir zamanlar aşkları pırıl pıSonunda anladı ki, hayat bazen beklenmedik armağanlarla dolar, tıpkı yüreğine ansızın yerleşen küçük Veronika gibi.
