Bugün de aynı, her sabah gibi. Damlayan musluktan akan su, tavadaki kurumuş yumurta izinin tam ortasına düşüyor – tik, tik, tik. Elif bulaşık süngerini sıkıca tutarak lavabonun önünde donup kaldı. Dün geceden kalan tava, sarı yağ lekeleri ve ekmek kırıntılarıyla onu sanki suçluyormuş gibi bakıyordu. Yanında yağ bulaşığı olan bir tabak, kahve halkasıyla kirli bir bardak, reçel bulaşığıyla yapış yapış olmuş bir bıçak… Mehmet, eskimiş “Anadol” arabasıyla çoktan işe gitmişti ve her sabah olduğu gibi bu dağınıklıkla onu baş başa bırakmıştı.
Tam üç yıldır Elif’in ellerini bekliyordu bu manzara. Yine, diye geçirdi içinden ve musluğa uzandı. Sıcak su tıslayarak tavanın dibinde köpükler oluşturdu. Elif, süngeri ıslatıp üzerine bulaşık deterjanı sıktı ve işe koyuldu.
Üç ay önce ilk kez Mehmet’ten bulaşıkları yıkamasına yardım etmesini rica etmişti. Mehmet’in şaşkınlıkla kaşlarını kaldırdığını hatırlıyordu, sanki Ayasofya’nın kubbesini yeniden boyamasını ya da Çince öğrenmesini istemiş gibi.
“Elif, ne var bunda, beş dakikalık iş,” demişti, gözlerini televizyondaki futbol maçından ayırmadan.
Beş dakika. Her sabah. Her akşam. Elif, süngeri köpürtürken hesaplıyordu: bir yılda bu “beş dakikalar” tam otuz saat ediyordu. Yani, bir haftalık mesai sadece lavabonun başında geçiyordu.
Tava kolay pes etmedi. Kurumuş yağ, kazıma ve sabır istiyordu. Yumurta, teflon yüzeye iyice yapışmış, sarı izler bırakmıştı. Elif, inatçı lekeleri ovarken dün geceyi hatırladı: Mehmet’in yemekten sonra kanepeye yayılıp telefonunda sosyal medyayı kaydırışı, onun ise tek başına sofrayı toplaması…
“Mehmet,” diye seslenmişti dikkat çekmeye çalışırken, “belki tabağını kendin yıkarsın?”
Mehmet, ekrana bakmaya devam etmişti. Başparmağı otomatik olarak kaydırıyordu – yüzler, kediler, paylaşımlar…
“Şimdi…” diye mırıldanmıştı, ona bile bakmadan. “Görüyorsun ya, bugün ne günüm var benim.”
Gün. Onun her zaman bir “günü” vardı. Projeler yetişmiyor, müşteriler arıyor, patron rapor istiyordu. Peki ya Elif’inki tatil miydi? O da bir muhasebe bürosunda çalışıyordu – belki az kazanıyordu ama sekizO günden sonra Mehmet her akşam bulaşıkları yıkarken, Elif de artık gülümsemeyi unutmuyordu.
