Dedeyi Kurtarmak
Dışarıdan bakınca Elif ile Mehmet’in evliliği oldukça düzgün, sakin ve mutlu görünüyordu. Mehmet içki içmezdi, sadece bayramlarda, o da ağzına bir yudum alırdı. Sigara da kullanmazdı. On bir yıl boyunca bir kez bile karısına el kaldırmamıştı.
Aslında tek bir olay yaşanmıştı, ama Elif kendini suçluyordu. Ara sıra bunu arkadaşı Ayşe’ye anlatırdı:
“Bir keresinde Mehmet’le tartışmıştık. Öfkemden kendimi kaybedip üstüne yürümüştüm. Benim gibi narin bir kadın, koskoca bir adama karşı. Ne düşünmüştüm ki? O da hafifçe ellerimi tutup koltuğa oturttu beni. Başka biri olsa belki karşılık verirdi, haddimi bildirirdi. O gün anladım ki haksızmışım. Bir daha asla böyle bir şey yapmadım.”
“Vay canına, Elifçiğim,” diye güldü Ayşe. “Senin Mehmet tek eliyle seni yerle bir edebilir, görürdün gününü. Kadın erkeği nasıl yense ki?”
Elif ve Mehmet ikinci evliliklerini yapmışlardı. İlk kocasından, içki problemi ve kavgaları yüzünden ayrılmıştı. Geç saatlerde işten gelir, kızı zaten uyumuşken gürültü çıkarır, çocuğu uyandırır ve umursamazdı. Elif bu kavgalardan bıkıp boşanma davası açmış ve ailesinin yanına taşınmıştı.
“Bu adamdan ayrıldığın iyi oldu, kızım,” demişti annesi ona. “Beş yıl boyunca ondan hayır görmedin. Merak etme, Zeynep’i büyütürüz. Sen de yeniden mutluluğu bulursun. Güzel bir kızsın, sen de biliyorsun…”
Zeynep on iki yaşına geldiğinde, Elif Mehmet’le evlendi. Onunla Ayşe’nin kocasının doğum günü partisinde tanışmıştı. Bir kafede kutlama yapılıyordu, Mehmet de yanına gelmişti.
“Biraz sıkılmış gibisiniz,” demişti gülümseyerek. “Bir dansa ne dersiniz?”
Uzun boyluydu, Elif ancak omzuna kadar geliyordu. Tatlı ve sakin bir adamdı, en azından ilk izlenim bu şekildeydi.
“Hayır, sıkılmıyorum,” diye yanıt vermişti Elif. “Ama dans etmek hoş olur.”
O günden sonra aralarındaki ilişki başladı. Ayşe çok sevinmişti, nihayet arkadaşı yalnız kalmayacaktı. O zamanlar Elif, büyükannesinden kalan üç odalı bir evde kızıyla birlikte yaşıyordu. Büyükannesi hastaydı ve yalnız kaldığı için ailesi onu yanlarına almıştı.
Evin odaları küçüktü, eski bir binadaydı, ama Elif kendi evlerinin olmasına çok sevinmişti. Kızının da kendi odası vardı. Kısa süre sonra Mehmet de onlara taşındı, çünkü kendisi annesiyle yaşıyordu.
Mehmet’in ilk evliliği de sorunluydu. Evlendikten sonra eşi Aslı ile annesiyle aynı evde oturmuşlardı ama ikisi bir türlü geçinememişti. Kavgaları neredeyse yumruklara kadar varıyordu.
“Mehmet, nereden buldun bu kavgacıyı?” diye sorardı annesi her akşam işten döndüğünde. “Bir dakika bile aynı çatı altında durulmuyor.”
“Aslı ise başka türlüydü: ‘Annenle yaşayamam, ayrı eve çıkalım,’ diye tutturdu. ‘Yoksa kendime hakim olamam.’ Aslı gerçekten fevriydi, üstelik hamileydi.”
Mehmet eşiyle ayrı eve çıkmak zorunda kaldı, sonra da oğulları oldu. Eşine yardım etmeye çalışıyordu ama Aslı hiçbir zaman memnun değildi.
“Mehmet, para yok, oğluma yeni kıyafet lazım. Alışverişe git, yemek yap, ben vakit bulamadım. Çocuğu gezdir, yoruldum.”
Her isteğini yapıyordu ama annesi sürekli arayıp, gelinin torununu görmesine izin vermediğinden şikâyet ediyordu.
“Mehmet, nasıl olur? Torunumu sen olmadan göremiyorum. GeliniElif, Mehmet’in annesinin sürekli olarak aralarını bozmaya çalıştığını fark etti ve sonunda eşine, “Birlikte bir terapiste gidelim, aramızda kapanmayan yaraları iyileştirelim,” diyerek çözüm yolunu buldu.
