Sevgi şartlara bağlı olmamalıydı. Ama kız kardeşim için öyleydi. Hiç pişmanlık duymadan, biyolojik bir oğlu olduktan sonra evlatlık kızını bıraktı. Bu zalimliği anlamaya çalışırken, omuz silkip şöyle dedi: “Zaten o benim gerçek çocuğum değildi.” Ama kader çoktan kapısını çalmıştı.
Göğsünüzü yarıp nefesinizi kesen anlar vardır. Benim için bu, kız kardeşimin dört yaşındaki evlatlık kızı hakkında söylediği dört kelimeydi: “Onu geri verdim.”
Aylardır kardeşim Ayşe’yi görmemiştik. Birkaç şehir ötede yaşıyordu ve hamileliği nedeniyle ona alan vermiştik. Ama bir oğlan çocuğu doğurunca, tüm aile ziyarete karar verdi. Kutlamak istedik.
Arabamı özenle paketlenmiş hediyeler ve dört yaşındaki vaftiz kızım Elif için özel bir oyuncak ayıyla doldurdum.
Ayşe’nin banliyödeki evine vardığımızda, bahçenin farklı göründüğünü fark ettim. Elif’in sevdiği plastik kaydırak yoktu. Geçen yaz birlikte diktiğimiz ayçiçeği bahçesi de ortadan kaybolmuştu.
Ayşe kapıyı açtığında kucağında kundaklanmış bir bebek vardı. “Herkes, Ali’yle tanışın!” diyerek bebeği bize doğru çevirdi.
Hepimiz sevecenlikle gülümsedik. Annem hemen ona uzandı, babam da fotoğraf çekmeye başladı. Oturma odasına göz gezdirdiğimde, Elif’ten geriye hiçbir iz kalmadığını fark ettim. Duvarda fotoğraflar yoktu. Oyuncaklar dağılmamıştı. Çöp adam çizimleri kaybolmuştu.
“Elif nerede?” diye sordum, hâlâ hediye paketini tutarken.
İsmini söyler söylemez Ayşe’nin yüzü dondu. Kısa bir an erkek arkadaşı Mehmet’le göz göze geldi, o da termostatı ayarlamakla meşgul oldu.
Sonra, hiç utanmadan şöyle dedi: “Ah! Onu geri verdim.”
“Geri verdim derken ne demek istiyorsun?” diye sordum, yanlış duyduğumu sanarak.
Annem bebek Ali’yi sallamayı bıraktı, babam da kamerayı indirdi. Sessizlik ayaklarımın etrafında betonlaşıyor gibiydi.
“Hep erkek çocuk annesi olmak istediğimi bilirsin,” diye iç çekti Ayşe, söylediği şey çok açıkmış gibi. “Şimdi Ali’m var. Neden bir kıza ihtiyacım olsun? Üstelik Elif evlatlıktı. Artık ona ihtiyacım yok.”
“ONU GERİ Mİ VERDİN?!” diye bağırdım, hediyem yere düşerken. “O bir oyuncak değil ki, bir çocuk!”
Gözlerini devirdi. “Sakin ol, Fatma. Zaten o benim gerçek çocuğum değildi. Kendi çocuğumu vermedim. Sadece… geçiciydi.”
Bu kelime yüzüme bir tokat gibi çarptı. Geçici mi? Sanki Elif, asıl istenen gelene kadar doldurulan bir boşluktu.
“GEÇİCİ Mİ?” diye tekrarladım, sesim yükselirken. “O küçük kız iki yıl boyunca sana ‘Anne’ dedi!”
“Eh, artık başka birine öyle diyebilir.”
“Bunu nasıl söylersin, Ayşe? Bunu nasıl düşünebilirsin?”
“Bunu gereksiz yere büyütüyorsun,” diye çıkıştı. “Herkes için en iyisini yaptım.”
Ayşe’nin Elif’le kitap okuduğu, saçlarını taradığı, herkese “Aile kanla değil, sevgiyle kurulur” dediği anları düşündüm.
“Ne değişti?” diye çıkıştım. “Onun için mücadele ettin. Dağlar evrak doldurdun. Evlat edinme tamamlandığında ağladın.”
“O eskidenŞimdi, küçük kızımın kahkahaları odaları doldururken, biliyorum ki gerçek aşk asla vazgeçmez ve her şey tam da olması gerektiği gibi oldu.
