Çok uzun süre başkaları için yaşadım… Artık kendimi seçmek istiyorum.
Bazen insan, sıradan bir hayatın ortasında uyanır ve bir anda fark eder ki, kendi sesinden çok başkalarının sesleri çınlamıştır kafasında. İşte benim de başıma gelen tam da bu oldu. Adım Aylin, kırk beş yaşındayım ve İzmir’de yaşıyorum. Ne kadar klişe olsa da, ancak şimdi fark ettim ki neredeyse yarım asırdır başkalarının kurallarına göre yaşamışım. Kendi kurallarıma değil. Ve bunun verdiği acı, ağır, derin, hiç dinmeyen bir acı.
Geçenlerde liseden arkadaşım Leyla ile karşılaştım. Neredeyse on yıldır görüşmemiştik, ve bu buluşma bana bir tetikleyici oldu, düşüncelere dalıp gitmeme neden oldu. Uzun uzun konuştuk – hayattan, çocuklardan, hayal kırıklıklarından. Ve bir anda kendimi duydum – istediği gibi değil, söylendiği gibi yaşayan bir kadın. Ve artık bu durumdan hiç memnun değildim.
Her şey çocukluğumda başladı. Ailem – düzgün, disiplinli, inatçı – her zaman benim için neyin doğru olduğunu daha iyi biliyorlardı. Her şeye onlar karar verdi: Kimlerle arkadaş olacağım, nerede okuyacağım, ne yapacağım, kimi dinleyeceğim. Ben avukat olmak istiyordum, ama annemle babam edebiyatın bana daha uygun olduğunu düşündüler ve bir gün, bana sormadan, üniversiteye ilgili bölüm için kaydımı yaptırdılar.
Kaydoldum. Ve o günden sonra adım adım başkalarının yolunda yürüdüm. İsteksizce, hevesim olmadan okudum. Sınavları geçtim, ama bunları neden yaptığımı anlamadım. Ama ailem gurur duyuyordu. Ben “üniversite mezunu akıllı kız”dım.
İşi de onlar buldu – sıradan bir okulda Türkçe öğretmenliği. Tüm hayatımı, gözlerime bakmayan çocuklara noktalama işaretlerini anlatmaya adayacağım fikri bile beni titretiyordu. Ama yine de gittim. Çünkü hep söylenen yere gittim.
Sonra Murat çıktı karşıma. Okuldan bir meslektaş. Beden eğitimi öğretmeni. Evlenme teklif etti, ve ben… kabul ettim. Sevdiğimden değil, sadece ailemin baskısından kurtulmak istediğimden. Onu bir özgürlük fırsatı olarak gördüm. Ama ne kadar yanılmışım. Sadece kafes değiştirmiştim.
Murat’la hayat zordu. Sert, baskıcı, itiraz kabul etmeyen biriydi. Ben onun için sadece bir temizlikçi, aşçı, ihtiyaç anında çağrılan bir kadındım. Tüm hislerimden, saygıdan, özgürlükten bahsetmeye çalıştığımda alay ediyordu. Katlandım. Çünkü katlanmamayı bilmiyordum. Çünkü çocukluğumdan beri böyleydi – sus, itiraz etme, uyum sağla.
Tek ışığım kızımdı. O benim kurtuluşum, sığınağımdı. Ona kendimde olmayan her şeyi verdim: sevgi, destek, seçim özgürlüğü. Ona hep şunu düşünerek baktım: sakın benim hayatımı yaşama. Beşinci sınıftayken, ona bir fırsat vermek için Murat’tan habersiz para biriktirmeye başladım.
Yedinci sınıftan sonra onu İngiltere’ye okumaya gönderdim. Kolay olmadı. Ek işler yaptım, geceleri dikiş dikip para kazandım, kendimden vazgeçtim, ama önemli olan o okuyor, gelişiyor, yaşıyordu. Şimdi Londra’da bir üniversitede okuyor. Güçlü, zeki, bağımsız bir kız. Ve ona hep şunu söylüyorum: orada kal, istediğin gibi yaşa. Bunun için her şeye katlandım.
Bana yardım eden tek kişi teyzemdi – beni gerçekten anlayan tek insan. Onun çocuğu yoktu, ve benim için sessiz bir koruyucu melek oldu.
Ve şimdi… şimdi aynanın karşısında duruyorum ve hayatımda ilk kez kendime soruyorum: BEN ne istiyorum? Ailemin değil. Kocamın değil. Toplumun değil. Benim.
Ve cevabı biliyorum. Özgürlük istiyorum. Sessiz bir hayat yaşamak, sevdiğim kitapları okumak, söylenen yerde değil, huzur bulduğum yerde çalışmak istiyorum. Gençliğimde olduğu gibi nakış işlemek istiyorum. Bir ev kiralamak, Murat’tan ayrılmak, her şeye sıfırdan başlamak istiyorum. Artık bir başkasının hayatında gölge olmak istemiyorum.
Şimdi iş arıyorum. Kiralık ev ilanlarına bakıyorum. Yavaş ama emin adımlarla yeni bir ben’e doğru yol alıyorum. Artık kurban olmayacağım. Kimsenin bana nasıl yaşayacağımı söylemesine izin vermeyeceğim. Belki geç kaldım, ama artık kendimi seçiyorum. Ve biri sorarsa, pişman mıyım? Evet. Ama ayrılmak istediğim için değil. Daha erken yapmadığım için.
