Yıllarca yalnızlıktan sonra nihayet birbirimizi bulduk – ve şimdi gerçekten mutluyuz!
Adım Ayşe, 54 yaşındayım. Uzun süredir aşk hayatımın bittiğini düşünüyordum. Acı ve onur kırıcı bir boşanmanın ardından on yılı aşkın süre yalnız yaşadım, kızımı büyüttüm, hafta sonları bile çalıştım ve hep aynı düşünceyi taşıdım: “Benim yaşımdaki kadınlar için aşk vakti geçti.”
Sessiz bir ev, televizyon karşısında yalnız içilen çay, gece geç saatte “Seni özledim” diye arayan birinin olmaması… Buna alışmıştım. Ta ki bir gün, kahvemi yudumlarken bir tanışma sitesine girip tesadüfen bir adamın yazısını okuyana kadar. Kısa, içten ve hüzünlü bir yazıydı. Yalnız uyanmanın ağırlığından, evde kimsenin beklememesinin korkusundan, bir kez daha gerçek bir buluşmanın heyecanını yaşamak istediğinden bahsediyordu.
O satırlar yüreğime dokundu. Sanki erkek kalemiyle yazılmış kendi düşüncelerimi okuyordum. Fazla düşünmeden ona içten, sıcak bir mesaj attım. Sadece birine umut vermek istemiştim. Hızlıca cevap verdiğini görünce şaşırdım. Adı Mehmet’ti. Kibar, anlayışlı, ince espriler yapabilen, derin bir ruha sahip biriydi. Her gün yazışmaya, sonra da konuşmaya başladık. Sesi, monoton hayatımda bir liman oldu.
O Ankara’da, ben İzmir’deydim. Ama mesafe artık önemli değildi. Aramızda güven, anlayış ve derin bir bağ oluşmuştu. Buluşmayı teklif ettiğinde tereddüt etmedim.
Beni küçük bir sahil kasabasına davet etti. Trenden indiğimde kalbimin hızla attığını hissettim. Vagondan çıktı ve gözleri beni aradı. Birbirimize sarıldık, sanki yıllardır tanışıyormuşuz gibi. O an, yalnızlık yılları, korkular, acılar… Hepsi silindi gitti. Tek hissettiğim şey, evime dönmüş gibi olmamdı.
Sahilde el ele yürüdük, küçük şeylere güldük, anılarımızı ve hayallerimizi paylaştık. Bana yıllardır görmediğim bir gözle bakıyordu. İçimde sıcak, gerçek bir ışık yandı. Artık sadece bir anne, bir ofis çalışanı ya da apartman komşusu değildim. Seviliyordum.
O buluşmadan sonra daha sık görüşmeye başladık. Zaman çalsak da birkaç günlüğüne bir araya geliyorduk. Her sabah onunla uyanmak, kahvaltı hazırlamak, işten dönüşünü beklemek istediğimi fark ettim. Anladım ki, onu seviyordum.
Genç kızın kör aşkı değil, hayatın yorgunluğunu bilen, sessizliği, saygıyı, desteği kıymet bilen bir sevgiydi bu. O, hayata yeniden tutunmamı sağlayan insan oldu.
Şimdi geriye baktığımda, onsuz geçen o yıllara inanamıyorum. Acaba o ilk mesajı yazmasaydım? Ya yola çıkmaya cesaret etmeseydim? Birbirimizin hayatından habersiz, yalnızlığa gömülüp gidecektik. Ama şükür ki kader bize bu şansı verdi ve biz onu değerlendirdik.
Şimdi ona bakıyorum ve içim ısınıyor. O yanımda. O benim. Artık çok iyi biliyorum ki, her şeye yeniden başlamak için hiçbir zaman geç değil. Elli yaşını geçsen bile. Hayat bitmiş gibi görünse bile. Çünkü aşkın yaşı yoktur. Sessizce gelir, tam zamanında. Önemli olan, yüreğini ona açık bırakmaktır.
Teşekkürler sevgili Mehmet, var olduğun için. Bize inandığın için. Beni hayata döndürdüğün için. Sen benim ışığım, kurtarıcım, mutluluğumsun. Artık yarınlardan korkmuyorum. Çünkü biliyorum ki, sen orada olacaksın.
Bugün anladım ki, gerçek sevgi beklemeyi bilir ve en doğru zamanda karşına çıkar. Yeter ki umudunu kaybetme.
