Yıkılan Hayaller, Bulunan Umut: Aşkı Nasıl Kaybedip Yeniden Buldum
Duygusal bir ruhum hep vardı. Âşık olmaya meyilli, ani kararlar veren, aklından çok kalbiyle hareket eden. Bazen bu özelliğim kötü bir oyun oynadı ve bir hata, neredeyse hayatımdaki en değerli şeyi, aşkımı kaybetmeme sebep oldu.
Her şey masumca başladı—dağlardaki bir arkadaşımın doğum günü partisiyle. Şarap, müzik, sabaha kadar süren sohbetler… Sanki gençliğime dönmüştüm, dünya kaygısız görünüyordu. Bir ara fenalaştım—çok şampanya, az uyku, bir de o gürültülü müzik. Sadece birinin beni battaniyeye sarıp kanepeye yatırdığını hatırlıyorum.
Sabah bitkin uyandım, mutfağa indiğimde onu gördüm: Mavi gözlü, hafif gülümseyen, elinde bir fincan Türk kahvesi. Gece bana bakan oydu. Birden aramızda bir şeyler oluştu—sessiz bir anlaşma, titrek bir çekim. Birlikte geçirdik günü, dağ yamaçlarında dolaştık, güldük, dokunduk birbirimize. Sonra orada, dağların ve gökyüzünün önünde rüzgârla, sessizlikle ve kader gibi bir şeyle dolu bir öpüşme oldu.
Gelecekten konuşmadık—gereksizdi. Sadece birlikteydik. Ama şehire dönünce gerçeklik yüzüme çarptı ve hayatıma tekrar Volkan girdi.
Onunla o tatilden aylar önce tanışmıştım. Olgun, sağlam, güvenilir biri. Bankacıydı, kusursuz giyinirdi, mantıklı konuşurdu. Aşkı bir alev değil, sıcak bir kor gibiydi. Onunla birlikte kendimi büyümüş, dengeli hissettim. O günlerde çok ihtiyaç duyduğum güveni veriyordu.
Şimdi iki dünya arasında sıkışmıştım: vahşi, tutkulu mavi gözlü yabancıyla, Volkan’ın sakin ve akılcı sevgisi arasında. Kararsızlık içinde kıvranırken… hamile olduğumu öğrendim.
Kimin baba olduğundan emin değildim. Korkudan çok acı vericiydi. Volkan o günlerde değişti—içine kapandı. Bir gün elinde güllerle çıkageldi ve… ayrılık getirdi.
“Affet,” dedi, “gitmem gerekiyor. Bilemeyeceğin sebeplerim var.”
Hamileliğimi söyleyemedim. Sadece başımı salladım. Bir ay sonra görüşmek üzere ayrıldık ama o kayboldu. Kendimi düşünceler, endişe ve karnımdaki bebekle baş başa buldum.
Mavi gözlü ise hayal kırıklığıydı. Bir gün çocuklardan konuşulduğunda, “Aile yük, çocuklar engel,” diye alaycı güldü. O anda yabancı biri olduğunu anladım. Tutku kör eder ama dayanak olmaz. Onu terk ettim—kavga etmeden, sessizce.
Bir ay sonra Volkan’la karşılaştım. Her şeyi anlatacaktım. Ama soğuk ve mesafeliydi.
“Gidiyorum,” dedi, “çünkü sana layık olanı veremem. Elveda.”
Çocuktan bahsetmedim. Sesindeki acıyı duydum ama kapı kapandı. Kendi kararımı verdim: tek başıma doğuracak, büyütecektim. Öyle de yaptım.
Umut şafakta doğdu. İsmi kendiliğinden geldi—ona, Volkan’a veremediğim tüm sevgiyi, inancı, gücü koydum.
Taburcu olduğum gün bebek eşyalarıyla dolu bir paket geldi. İçinden bir not çıktı: “Biliyorum. İzin verirsen yanında olmak istiyorum.” Oydu. Volkan.
Titreyerek pencereye yürüdüm—aşağıda duruyordu. Yukarı baktı, gözlerinde tüm hayatım boyunca aradığım şey vardı: affetme, kabullenme, sevgi.
Sonra her şeyi anlattı. Gitmesinin sebebi korkusuydu—çocuk sahibi olamayacağını biliyordu. Hamile olduğumu öğrenince, bana tam bir aile şansı vermek için uzaklaştı. Ama bir arkadaşıma rastlayıp gerçeği duyunca, hâlâ beni sevdiğini anlamış. Belki de kader demişti.
O hatamızı hiç konuşmadık. Umut’u öz kızı gibi kabul etti. O, aramızdaki güvensizliği ve korkuyu hiç bilmedi. Volkan’la yeniden öğrendik birbirimizi—sırlar olmadan, oyunlar oynamadan. Dinlemeyi ve affetmeyi öğrendik.
Şimdi geriye bakıyorum ve biliyorum: bazen en korkunç hatalarımız bizi en doğru sona götürüyor. Önemli olan, adım atacak cesareti bulmak… ve sevdiklerini bırakmamak.
