Bugün, evlilik yıldönümümüzde yaşadıklarımı defterime yazmaya karar verdim. Sabahın erken saatlerinde eşim Cem, bana büyük bir hediye paketi uzattı ve “Mutlu yıllar, canım!” dedi. Ancak içinden çıkan şey, beni şaşkınlığa uğrattı.
Yirmi yıl… Fildişi yıldönümü. Bu kadar uzun süre bir arada kalmak kolay değil. Bütün gün hazırlık yaptım, en güzel elbisemi giydim, sofrayı özenle hazırladım. Cem ise sabah erkenden “iş” bahanesiyle çıktı, gizemli bir gülümsemeyle. Belki romantik bir akşam yemeği, belki bir seyahat, en azından güzel bir buket çiçek bekliyordum.
Sonunda geldi ve büyük bir kutuyla içeri girdi. Heyecanla paketi açtım ve içinden… bir elektrikli süpürge çıktı! En son model, şık, hatta su hazneli… ama yine de bir süpürge! Yüzümdeki ifadeyi görmezden gelen Cem, hemen ikinci kutuyu açtı. Dev bir plazma televizyon! Tam da son aylarda gözünü diktiği, duvara asılabilecek büyüklükte bir ekran.
Akşam yemeğinde ben masada tek başıma otururken, o televizyonun karşısında kanalları değiştiriyordu. Sonra dönüp, salatamı yerken “Beğendin mi, güzelim? Çok pratik oldu değil mi?” diye sordu. O “güzelim” lafı bardağı taşıran son damlaydı. Ben hizmetçi değildim, onun karısıydım!
Ama hiçbir şey belli etmedim. “Teşekkür ederim, çok güzel bir hediye,” dedim. Gece boyunca uyuyamadım ve bir plan kurdum. Ertesi sabah, erkenden kalktım ve iki küçük hediye paketi hazırladım. Birine yeni bir çöp kovası, diğerine de tıkanıklık açıcı koyup süsledim.
Kahvesini yudumlarken ona uzattım. “Mutlu yıllar, sevgilim!” Paketleri açarkenki yüz ifadesini görmeliydiniz! Şaşkınlık, sonra anlama, en sonunda da pişmanlık…
“Bu nedir?” diye kekeledi.
“Sana özel hediyelerim!” dedim tatlı bir sesle. “Evimizin gerçek beyefendisi için. Çöpü sen taşıyorsun, tıkanıkları sen açıyorsun. Bunlar sana çok yakışacak!”
O gün akşamüstü, ellerinde güller ve tiyatro biletiyle eve döndü. Çöp kovası ve tıkanıklık açıcı hâlâ dolapta duruyor. Ama en güzeli, artık çöpü hatırlatmaya gerek kalmadan çıkarıyor. Bazen en sert dersler, en küçük detaylarda gizli…
