Bugün bu huzurevinde oturmuş, çoraplarımı örerken geçmişe dalıyorum. Ailem beni buraya yerleştirdi, “Rahat edersin” diye, ama ben sadece anılarımla baş başayım. Bu hikaye benim, Ayşe’nin ve kızım Işık’ın hikayesi. Hayatın bize gerçek mutluluğun ne olduğunu nasıl öğrettiğinin hikayesi.
Genç ve ahmakken, aşkın sonsuz bir şölen olduğuna inanırdım. Veli’yle tanıştım – uzun boylu, ışıl ışıl gözleri, baldan tatlı dili vardı. Delicesine aşık oldum, birlikte dağları devirebileceğimizi sandım. Evlendik ve kısa sürede hamile kaldım. Veli heyecandan parıldıyordu: “Oğlumuz olacak Ayşe! Varisim!” Şampanya bile aldı, oğlunun dünyayı nasıl fethedeceğini anlatıp durdu. Ben gülüyordum, karnımı okşayıp üçümüzün parkta dolaştığımızı hayal ediyordum.
Ama bir kız çocuğum oldu. Minicik, hafif bir tüy gibi, bahar göğü gibi masmış gözleri. Adını Işık koydum – hayatıma ışık gibi doğmuştu. Veli ise… gelmedi. Ne doğumhaneye, ne de taburcu olurken. Sanki yokmuş gibiydi. Kayınvalidem Gül Hanım ise bıçak gibi sapladı: “Kız mı? Verin bir yere, ne işinize yarar ki?” Dinlerken gözyaşlarım kendiliğinden akıyordu. Nasıl olurdu? Bu benim kanım, benim yüreğimdi!
Doğumdan tek başıma döndüm. Işık’ı kucağıma aldım, çantamı omzuma atıp meçhule yürüdüm. Veli’yle yaşayamazdım, ailem ise çok uzaktaydı. Ninesi Zeynep Teyze’nin eski bir apartman dairesindeki küçük odasına yerleştik. Daracık, ince duvarlı ama sıcak bir yuvaydı. Zeynep Teyze bazen söylenirdi ama altın kalpli bir kadındı. Sıcak çay yapar, çorba pişirir, ben işe giderken Işık’ı sallardı. “Tasalanma Ayşe,” derdi. “Allah gözyaşlarını görüyor, size bir yol açar.” Ben de inandım, çünkü başka türlü dayanamazdım.
Öyle fakirdik ki… Gündüzleri büfede gazete, sigara satar, geceleri ofisleri temizlerdim. Ellerim çatlar, sırtım ağrır, ayaklarımı hissetmezdim. Ama Işık gülümsediğinde, minicik elleri bana uzandığında her şey unutulurdu. O benim neşem, hayatımın anlamıydı. Veli’yi hiç sormadı – yaşı küçüktü ama annesinin bu konuda incindiğini hissederdi. Onun yanında ağlamamaya çalışırdım, ama geceleri yastığım gözyaşlarımla ıslanırdı.
Beş yıl geçti. Işık anaokuluna gidiyor, ben ona örgüler örüyordum. Bazen düşünürdüm: Aşkına yemin eden adam nasıl bizi terk edebilirdi? Ama hayat düşünmeme izin vermezdi – yemek, kıyafet, faturalar vardı. Zeynep Teyze elinden geleni yapardı, ona minnettarım. Bana hep derdi: “Ayşe, aile kan bağı değil, dara düştüğünde el uzatandır.” Haklıydı.
Bir akşam işten dönerken, apartmanın önünde simsiyah bir Mercedes gördüm, filmlerdeki gibi parlıyordu. Yanında da Veli vardı. Biraz yaşlanmış ama aynı adamdı – altın yüzük, pahalı gömlek, şık saçlar. Yanında da dört yaşlarında, tıpkı ona benzeyen bir oğlan. Beni görünce beti benzi attı. Cesur Işık elimi çekiştirdi: “Anne, bu kim?”
Veli ona bakakaldı, dili tutulmuştu. Çünkü bu, onun kaçtığı kızıydı. Derken arabanın kapısı açıldı, leopar desenli kürkü, ördek gibi dudakları, pazar yerindeki gibi sesiyle yeni karısı çıkageldi: “Veli, bu dilenciler de kim?” Oğlan da destek verdi: “Baba, hadi gidelim, bunlar pis!”
Göğsüm sıkıştı ama başım dikti. Işık’ın elini tutup yürüdüm. Yavaş ve onurlu. Çünkü biz dilenci değil, bir aileydik. Veli köşeden seslendi ama cesaret edemedi. İyi ki de etmedi. Ne diyebilirdi ki? Özür mü? Geçti artık. Bir kez kapattığın kapılar her zaman açılmaz.
Eve geldiğimizde mercimek çorbası kokuyordu – Zeynep Teyze bırakmıştı. Işık yemeğini yerken ben onun saçlarını okşadım. “Anne, o amca kimdi?” diye sordu. Ben de “Geçmişten birisi kızım. Onsuz daha iyiyiz,” dedim. O da başını salladı, çünkü beş yaşında bile Veli’den daha bilgeydi.
Sonradan komşulardan duydum. Barda viski içip tavana bakarmış. Belki de gerçek mutluluğu altın yüzükler ve Mercedesler için sattığını anlamıştı. Ama zaman geri dönmez. Yeni karısı çok kalmadı – daha zenginini buldu. Oğlu ise babasız büyüdü, çünkü Veli çocuklarla ilgilenmez, iskambil ve rakıya düşkündü.
Işık güzel bir genç kadın oldu. Üniversiteyi bitirdi, şimdi çalışıyor, bana bakıyor. Veli’den hiç bahsetmedik – bahsedecek bir şey yoktu. Şimdi bu huzurevinde bile mutluyum. Çünkü biliyorum ki Işık’la biz dayandık. Güçlü olduğumuzdan değil, birbirimizi sevdiğimizden. Zeynep Teyze de her zaman bizimle – her kase çorbada, her güzel sözde.
İşte böyle sevgili dostlar. Unutmayın: Mutluluk parada, pahalı arabalarda değil. Mutluluk, seni sevendir. Sessizce bile olsa, daracık bir odada mercimek çorbası ve çocuk kokuları arasında bile. Hayat arkadaşı seçerken kalbe bakın, altın yüzüklere değil. Çünkü kalp ihanet etmez, altın ise sadece soğuk bir metaldir.
