Bir rüya gibiydi her şey, bulanık ve tuhaf…
“Elif, hayatın öyle renkli ki, film çekilir!” diyordu Aylin, arkadaşına ve iş arkadaşına gülerek. Elif de kahkahalarla karşılık veriyordu:
“Evet, hayatım kazan kaynıyor ama filmin sonu nasıl olacak bilmiyorum… Bir çaresini bulurum elbet. Evlenme vakti geldi, yirmi sekiz yaşındayım artık. Bu yüzden bu konuda çok çalışacağım.”
“Aman Elif, güldürme beni. Bence evlenmek istemiyorsun, şimdiki halin gayet iyi. Evlilik sorumluluk demek ve tek bir adamla ömür geçecek,” diye devam etti Aylin.
“Kim dedi sana tek bir adamla olacak diye? Sen öyle yaşıyorsun Murat’ınla, benimkisi farklı olacak.”
“Ne saçmalıyorsun böyle?” diye şaşırdı Aylin. “Evliyken başka erkekleri hayal etmek olur mu? Ben asla böyle bir şeyi kabul edemem.”
“Sen öylesin, ben böyleyim,” diye cevapladı Elif, büyüleyici gülümsemesiyle.
Elif gerçekten güzeldi, ince yapılı, zarif ve bakışları derin anlamlarla doluydu. Erkekler sık sık arkasından dönerdi. O, hayatta kendine sunulanı asla kaçırmayan kadınlardandı. Hayat felsefesi basitti: “Veren eli öp, vuran eli kır.” Ne yaparsa yapsın, herkesten daha hızlı ve daha iyi yapardı. Aylin’den sonra ofise gelmişti ama kısa sürede onu geçmiş, hatta Aylin artık onun altındaydı.
Ofiste çok sayıda erkek vardı. Elif hepsinin dikkatini çekiyordu, evli olanlar bile ona bakıyordu. Ama o kararını vermişti:
“Önceliğim evlenmek, o yüzden evlileri bir kenara bırakıyorum. Gerçi aralarında çok ilginç tipler var! Adaylarım arasında üç iş arkadaşım var. Hangisini seçmeliyim?”
Aylin’e danıştı ama o işi sağlama aldı:
“Elif, kızma ama bu konuda fikir veremem. Kendin düşün, kendin seç. Allah korusun, bir terslik olursa suçlu ben olurum.”
Elif, papatya falına bakacak biri değildi. Ciddi ciddi analiz etti, hangi adayın daha gelecek vaat ettiğini. Sonuçta en güvenilir, yakışıklı, becerikli ve iyi para kazananın Efe olduğuna karar verdi. Üstelik her konuda onu dinliyordu.
Efe, Elif’in ona ısındığını hemen hissetti. Zaten farkındaydı ama yolu
