Bugün günlüğüme yazarken içim buruk. Hatırlıyorum da ne güzel bir çocukluk geçirmiştim aslında. Şimdi yirmi beş yaşındayım ve hayatın hem güzel hem de acıtan yüzünü çoktan görmüşüm.
Genç ve yakışıklı teğmen Emre, askeri okulu yeni bitirdiğinde sevgilisi Leyla’ya evlenme teklif ettiğinde, Leyla gözlerine inanamamıştı. İki yıldan fazla bir süredir Emre okurken görüşüyorlardı, bu sürede nadiren bir araya gelebiliyorlardı. Harp okulu öğrencilerine izin pek verilmezdi ya.
“Leyla, hadi hemen nikâh işlemlerini başlatalım. Kaydoluruz, sonra yeni görev yerime gider, orada işleri ayarlarım. Sen de daha sonra gelirsin, seni karşılarım,” diyordu Emre, hem mezun olmanın, hem rütbesini almanın, hem de artık evli bir adam olacak olmanın gururuyla.
“Kabul ediyorum,” dedi sevinçle Leyla. Zaten uzun zamandır evden, içki içip durmadan kavga eden babasından kaçmak istiyordu. Annesine de pek üzülmüyordu.
Leyla’nın annesi, babası ayıkken hep onu savunur, önüne tabak tabak yemek taşırdı. Sonra yine aynı kısır döngü başlardı. Kızlarına pek ilgi göstermezlerdi. Karnı doysun, üstü başı tamam olsun yeterdi. Babasının maaşını annesi ancak kavga ederek elinden alırdı, o da yine içkiye giderdi.
Leyla hayatında hiçbir güzellik görmemişti.
“Bir kızım olursa,” diye hayal kurardı Leyla, “onu çok seveceğim ve başka türlü yetiştireceğim. Benim evimde kavga olmayacak çünkü bizim babamız gibi biriyle asla evlenmem. Kendime iyi birini bulacağım.”
Leyla, Emre’nin görev yeri olan uzak bir Anadolu kasabasına taşındı. Kasaba küçüktü ama hemen bir bir odalı evleri olmuştu. Emre, eşi gelmeden önce birkaç eşya toplamıştı, bazıları devlet malıydı, bazılarını da kendisi almıştı.
“Emrecim, ne kadar mutluyum, artık ikimiziz ve kimseye ihtiyacımız yok. Burada benim sözüm geçer,” diye sevinirken Leyla, Emre de mutlulukla onu kucaklıyordu.
Bir buçuk yıl sonra kızları Arzu doğdu. İşte o zaman Leyla neredeyse tek başına çırpınmaya başladı. Emre ya eğitimdeydi ya da görevdeydi, nadiren birlikte kızlarını yıkayabiliyorlardı. Emre genelde Arzu uyurken gelir, yine uyurken giderdi. Tabii özlüyordu kızını.
Zaman geçti. Arzu büyüdü, Emre başka bir ile tayin oldu. Küçük bir ilçeydi ama en azından bir kasabadan iyiydi. Sonra bir daha, bir daha… Arzu hep farklı
