Bir rüyada gibiydi sanki. Yağmur, İstanbul’un dar sokaklarında camlara vuruyor, bir melodi gibi çarpıyordu pencereye. Arka planda, kocasının telefonla birileriyle fısıldayarak konuştuğunu duyuyordu Elif. Üç saattir odanın içinde volta atıp duruyordu, ama söylediklerini bir türlü anlamıyordu.
“Mehmet, ne oldu?” diye dayanamayıp döndü ona. “Bütün gün tuhaf hareketler yapıyorsun.”
Mehmet odanın ortasında durdu, ellerindeki telefonla mahcup mahcup karısına baktı. Ekranda bildirimler yanıp sönüyordu.
“Elif, sana söylemem gereken bir şey var,” dedi güvensizce. “Ama sakın hemen üzülme, tamam mı?”
Elif’in kalbi yerinden oynadı. On sekiz yıllık evlilikte, kocasının her tonlamasını öğrenmişti. Böyle konuştuğunda, mutlaka ciddi bir şeyler dönüyordu.
“Konuş artık,” diyerek koltuğun kenarına çöktü.
“Annem geri dönüyor.”
“Nasıl dönüyor?” Elif şaşkınlıkla baktı ona. “Nereden?”
“İzmir’den. Hatice’den. Kavga etmişler, şimdi bize gelmek istiyor.”
Elif’in sırtına bir ürperti yayıldı. Kaynanası Şükran Hanım, altı ay önceki son kavganın ardından küçük kızının yanına taşınmıştı. O zaman rahat bir nefes alacağını düşünmüştü Elif. Artık kimse onun ev işlerine, çocukların yetiştirilmesine karışmayacaktı.
“Mehmet, olmaz,” dedi kararlılıkla. “Anlaşmıştık, hatırlıyor musun? Geçen sefer neler olduğunu biliyorsun.”
“Elif, o benim annem,” dedi Mehmet, yanına oturdu. “Gidecek başka yeri yok.”
“Kendine ait bir dairesi var!”
“Oraya kiracılar yerleşti. Uzun dönem kiraladılar, sözleşme yıl sonuna kadar.”
Elif gözlerini kapadı, sakinleşmeye çalıştı. Kaynanasının evlerinde kaldığı o bitmek bilmeyen ayları hatırladı. Yemeklerine, temizliğine, çocukların yetiştirilmesine dair sürekli eleştiriler. Her adımının, her kararının yargılanması…
“Peki Hatice ile ne oldu?” diye sordu.
“Tam bilmiyorum. Annem dedi ki artık orada duramazmış. Damatla anlaşamamışlar.”
“Ne kadar kalacak?”
“Yıl sonuna kadar, dairesi boşalana dek.”
Elif ayağa kalkıp odada birkaç adım attı. Dört ay. Tam dört ay, oğluna layık olmadığını düşünen bir kadınla yaşayacaktı.
“Mehmet, bunu tekrar yaşayamam,” dedi, kocasının karşısında durarak.
“Elif, lütfen,” diyerek ellerini tuttu. “Değişti. Altı ay başkalarıyla yaşamak onu epey öğütmüş.”
“Senin annen asla değişmez. Bu ailenin tüm sorunlarında beni suçlamaya devam edecek.”
Mehmet sustu. Karısının haklı olduğunu biliyordu. Annesi gerçekten de Elif’i hiçbir zaman kabullenmemiş, olmayan kusurlar bulmuştu.
“Ne zaman geliyor?” diye yorgun bir sesle sordu Elif.
“Yarın sabah.”
“Yarın mı?” Elif şaşkınlıkla yerinden fırladı. “Mehmet, aklını mı kaçırdın? Neden daha önce haber vermedin?”
“Bugün aradı. Biletini çoktan almış.”
“Harika,” diyerek başını iki yana salladı Elif. “Yani izin almayı bile düşünmedi. Doğrudan bizi bir oldu bittiyle karşı karşıya bıraktı.”
“Elif, ne yapabilirdim? Anneme ‘Hadi sen gar
