Bir Origami Turnası Sokakta Babamın Kayboluşunun Sırrını Açığa Çıkardı
Hayatım heyecandan ve anlamdan uzundu… ta ki ıslak kaldırımda gördüğüm kâğıttan bir turna, tam da babamın yirmi beş yıl önce ortadan kaybolmadan önce yaptıkları gibi katlanmış olana kadar.
Sadece örnek amaçlıdır.
Bir yazardım ve artık yazacak hikâyem kalmamıştı.
Yok, teknik olarak öyle değildi. Her Perşembe dergiye yazılar gönderiyordum. “En Sevdiğiniz Makarna Şeklinin Ruh Haliniz Hakkında Söyledikleri” gibi başlıklar. İyiydi. Kısa, eğlenceliydi.
Ama editörüm Helena daha fazlasını istiyordu.
“Bu sefer gerçek bir şeyler yaz, Canan. Duygulu. Yürekten,” dedi Zoom görüşmemizde, eğri duran gözlüklerinin ardından gözlerini kısarak, üzerinde “Kelimeler Önemlidir” yazan kupasından çayını yudumlarken.
“Tabii. Belki algoritma için mutlu bir son ve birkaç gözyaşı eklerim.”
Göz kırpmadı bile. Sadece keskin bir bakış attı. Sonra: klik. Görüşme bitti.
“Harika konuşmaydı,” diye mırıldandım kendi kendime.
Bilgisayarımı kapattım ve sandalyeme yaslandım. Dairem tarçın ve tozlu kitaplar kokuyordu. Sessizdi. Öyle bir sessizlik ki, kulaklarınızda uğuldayarak fazla düşünmeye cesaret edip edemeyeceğinizi sınıyordu.
Erkek arkadaşım Emre, benim “az masraflı” olmamı sevdiğini söylerdi. Tabii ya. Bilmediği şey, “az masraflı”nın aslında yorgunluk demek olduğuydu.
Sadece örnek amaçlıdır.
Emre, yerel emniyet müdürlüğünde çalışıyordu ve bu, her şeyi daha da ironik hale getiriyordu. Eve kayıp insanlar, tuhaf soygunlar, “garip sesler” için gelen gece yarısı çağrılarıyla gelirdi. Gerçek şeyler. Önemli şeyler.
Peki ya ben?
Gecelerimi metaforlarla tartışarak geçiriyordum.
“İkimiz de bir şeylerin peşindeyiz. Sadece o, bunu yaparken üstünde bir rozet taşıyor.”
Ceketimi aldım. Belli bir hedef yoktu. Sadece hareket etme ihtiyacı.
Dışarıda insanlar geçip gidiyordu. Sola döndüm. Sonra sağa. Sonra aslında hiçbir yere. Ta ki bir şey beni durdurana kadar.
Bir yağmur oluk
