Şu ev temizliği yapan kadının hikayesini anlatayım sana, içim ısındı yine… Evin sahipleri yokken bir yetime acıyıp onu doyurmuştu. Zengin aile döndüğünde gördüklerine inanamadılar!
Aylin yıllardır Çelik ailesinin evinde temizlik yapıyordu. O gün ev sahipleri dışarıdaydı, işlerini bitirince pencerenin yanında biraz soluklandı. Tam o sırada bahçe duvarına yaklaşan bir çocuk dikkatini çekti. Zayıf, yırtık giysiler içinde ve bitkin görünüyordu.
“Galiba aç,” diye geçirdi içinden Aylin, yüreği burkuldu. Saatine bakıp ev sahiplerinin dönmesine daha vakit olduğunu anlayınca dışarı çıktı.
“Selam küçük, adın ne senin?” diye tatlı tatlı sordu, çocuğa yaklaşırken.
“Kerem,” dedi çocuk, ona şüpheyle baktı.
“Gel benimle,” diye gülümsedi Aylin. “Sana elmalı kek ikram edeyim.” Çocuk tereddüt etmeden peşine takıldı. Öyle açtı ki, bütün gün bir şey yememişti.
Mutfakta kocaman bir dilim kek kesip önüne koydu.
“Çok lezzetli!” diye atıldı Kerem, ilk lokmayı alır almaz. “Annem de böyle kek yapardı!”
“Aa, annen nerede şimdi?” diye yumuşakça sordu Aylin. Çocuğun gözleri dolu dolu oldu.
“Onu arıyorum… Kayboldu,” diye fısıldadı.
“Ye canım ye,” dedi Aylin şefkatle. “Elbet bulursun onu.”
Tam o anda kapı açıldı – ev sahipleri gelmişti! Aylin ayak seslerini duyunca irkildi.
“Bu da kim?” diye şaşkınlıkla sordu Halil, mutfağa dalarak. Çocuğu görünce gözleri fal taşı gibi açıldı.
“Kim bu Aylin? Neden getirdin evine?” diye sertçe çıkıştı.
“Anne arayan bir çocuktu, açtı. Doyurmak istedim,” diye sakince cevap verdi Aylin omuz silkeleyerek.
“Yani sokaktaki herkesi mi besleyeceksin? Bizi hiç mi düşünmedin?” diye öfkelendi Halil.
Kerem bu sözleri duyunca hıçkırmaya başladı.
“Ben gideyim,” dedi, kekinden geri kalanı bırakarak.
O sırada Sevim araya girdi:
“Dur bakalım evlat,” diye yumuşadı. “Anneni nerede kaybettin?”
Sevim her zaman kocasından daha anlayışlıydı. Halil onu bu yumuşaklığı yüzünden sıkça eleştirse de, Sevim’in doğasını değiştiremezdi.
“Dedemle yaşıyorum ama o hep kızıyor,” diye itiraf etti Kerem, cebinden eski bir fotoğraf çıkararak. “İşte annemle babam… Eskiden beraber yaşıyorduk,” dedi, fotoğrafı uzatırken.
Sevim fotoğrafı alır almaz donakaldı – kızları Derya’ydı bu!
“Halil, bu bizim kızımız!” diye titreyen bir sesle haykırdı, fotoğrafı kocasına uzatırken.
Halil kuşkuyla baktı ve fotoğrafı aldı.
“Kerem, bu fotoğraf sana nereden geldi?” diye şaşkınlıkla sordu.
“Dedemin eşyaları arasında buldum. Arkasında adres yazılıydı, ben de buraya geldim. Annemin burada olabileceğini düşündüm,” diye anlattı Kerem, biraz sakinleşerek. “Dedem annemin beni terk ettiğini söylüyor ama ona inanmıyorum!”
“Olamaz!” diye mırıldandı Sevim, kızları Derya’nın yıllar önce Emre adında biriyle kaçtığını hatırlayarak. Uzun süre haber alamamışlardı, sonra Derya geri dönmüş… ve eve dönerken geçirdiği kazada hayatını kaybetmişti. O gün, ikisi için bir kabustu.
“Peki baban nerede?” diye sordu Halil.
“Babam altı ay önce vefat etti,” diye hıçkırdı Kerem.
Çift şoktaydı. Torunlarını bulmuşlardı! Yalnızlıktan bunalan Sevim ve Halil, çocuğu yanlarına almaya karar verdi.
“Bak evladım, seni odana götürelim,” dedi Sevim.
“Annem gelecek mi?” diye sordu Kerem.
“Annen artık babanın yanında,” diye hüzünle cevapladı Sevim.
Kerem’in yüzü bembeyaz oldu.
Zamanla çift evlat edinme işlemlerini tamamladı. Dedesi de zengin bir ailenin çocuğa bakacağını duyunca itiraz etmedi.
Aylin’in içi rahattı. O gün Kerem’le karşılaştığı için, Çelik ailesi yeniden mutluluğa kavuşmuştu. Artık Kerem kimsesiz bir sokak çocuğu değildi. Tertemiz giyinen, terbiyeli ve sevgi dolu bir ailesi olan bir çocuk olmuştu…
