Fırına boş bir mideyle ve daha boş bir yürekle girdim. Daha sekiz yaşındaydım ve son ne zaman sıcak bir şey yediğimi hatırlamıyordum.
“Teyzeciğim… bana biraz ekmek verseniz, bayat olsa bile?” diye titrek bir sesle sordum.
Kadın tepeden tırnağa süzdü beni ve kapıyı işaret etti.
“Defol buradan, sıpa! Herkes gibi sen de çalışsana!” diye bağırdı, tezgahı silerken.
Boğazımda bir düğüm hissettim ve geri adım atmaya başladım, ama derin bir ses araya girdi.
“Hanımefendi!” diye seslendi, alışveriş yapan yaşlı bir adamdı. “Görmüyor musunuz, bu daha bir çocuk?”
“Eh, o zaman ailesi baksın ona,” diye tersledi kadın.
Başımı öne eğdim, yok olmak istedim. Ama adam eğildi ve elini omzuma koydu.
“Üzülme evlat. Gel, ben sana bir şeyler ısmarlayayım.”
O gün beni evine götürdü, sıcak bir çorba, bir yatak ve en önemlisi—kendimi çöp gibi hissetmediğim bir yer verdi.
“Torunum yok,” dedi gülümseyerek. “Benim torunum olmak ister misin?”
Ağlamamak için dudaklarımı ısırdım ve başımı salladım.
“Evet, dede.”
Yıllar geçti ve o yaşlı adam benim ailem, gücüm ve okumak için motivasyonum oldu. Bana, bir gün başkalarına da onun bana yardım ettiği gibi yardım edeceğime dair söz verdirdi.
Zaman su gibi aktı ve bir gün, artık bir doktor olarak, hastaneden acil bir çağrı aldım. Ameliyathanede bir kadın kan kaybediyordu. İçeri girip sedyede onu görünce donup kaldım—o fırıncı kadındı.
Ameliyat ederken, o gün bana attığı o çirkin sözleri hatırladım. Ama aynı zamanda dedemin beni sokaktan kurtaran o sıcak elini de… Ve o an anladım.
Saatler sonra kadın gözlerini açtı.
“Sen… benim hayatımı mı kurtardın?” diye sordu gözleri buğulu.
Sakin bir ifadeyle baktım.
“Evet, teyzeciğim. Bunu yaptım çünkü birisi, bir gün, benim de bir şansı hak ettiğime inandı.”
Kadın hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladı. Ben sadece gülümsedim, çünkü o an hissettim ki dedem, şimdi gökyüzünden, gururla bana bakıyordu.
