Küçük veteriner kliniği, her nefes alışta biraz daha daralıyor gibiydi, sanki duvarlar bile o anın ağırlığını hissediyordu. Düşük tavan, üzerinde asılı floresan lambaların soğuk ve düz ışığıyla her şeyi acı ve veda tonlarına boyuyordu. Hava duygularla yüklüydü, kelimelerle ifade edilemeyecek kadar yoğun. Bu odada, her ses saygısızlık gibi geliyordu; derin, neredeyse kutsal bir sessizlik hâkimdi, son nefes öncesi gibi…
Metal masanın üzerinde, eski bir ekose battaniyeyle örtülü olarak Karabaş yatıyordubir zamanlar güçlü, gururlu bir Kangal köpeğiydi. Bacakları uçsuz bucaksız bozkırları, kulakları ilkbahar ormanının fısıltılarını ve uzun kışın ardından uyanan derelerin şırıltısını hatırlıyordu. Ateşin sıcaklığını, yağmurun taze kokusunu ve ensesine dokunan o güven verici eli unutmamıştı: “Ben yanındayım.” Ama şimdi bedeni bitkin, tüyleri solgun ve yer yer dökülmüştü. Nefesi hırıltılı ve düzensizdi, her soluk alışı görünmez bir düşmana karşı verilen bir savaş gibiydi.
Yanında eğilmiş, Mehmet oturuyorduKarabaş’ı yavruyken büyüten adam. Omuzları çökmüş, sırtı kamburlaşmıştı, sanki kaybın ağırlığı ölüm gelmeden önce üzerine çökmüştü. Titreyen ama nazik eliyle Karabaş’ın kulaklarını okşuyor, her detayı hafızasına kazımaya çalışıyordu. Gözlerindeki yaşlar düşmüyor, kirpiklerinde donup kalmıştı. Bakışlarında acı, sevgi, minnettarlık ve dayanılmaz bir pişmanlık vardı.
“Benim ışığım oldun, Karabaş,” dedi fısıldayarak, sesi ölümü uyandırmaktan korkar gibi. “Bana sadakati öğreten sendin. Düştüğümde yanımda duran, ağlayamadığımda gözyaşlarımı yalayan sendin. Affet beni… Seni koruyamadığım için. Affet…”
Karabaş, sanki bu sözlere cevap verircesine, zayıf bedenine rağmen gözlerini araladı. Bulanık bir perdeyle kaplıydı gözleri, ama tanımanın o küçük kıvılcımı hâlâ yanıyordu. Son gücünü toplayıp başını kaldırdı ve burnunu Mehmet’in avucuna dayadı. Bu küçük hareket, Mehmet’in yüreğini parçaladı. Bir dokunuştan fazlasıydı bu: “Hâlâ buradayım. Seni hatırlıyorum. Seni seviyorum.”
Mehmet alnını Karabaş’ın başına dayadı, gözlerini kapattı ve o an dünya yok oldu. Ne klinik kaldı, ne hastalık, ne korku. Sadece ikisi vardıaynı ritimde atan iki yürek, zamanın ve ölümün koparamayacağı bir bağla birbirine kenetlenmiş. Birlikte geçirdikleri yıllar gözlerinin önünden geçti: sonbahar yağmurlarında uzun yürüyüşler, kışın çadırda geçirilen geceler, yaz akşamları ateş başında, Karabaş’ın ayaklarında uykuyu bekleyişi… Hepsi bir film şeridi gibi akıp gitti.
Köşede veteriner hemşire Sibel duruyordu. Gözyaşlarını gizlemek için arkasını döndü. Elleri titriyordu, çünkü sevginin sona karşı verdiği bu savaşa kayıtsız kalamazdı.
Sonra bir mucize oldu. Karabaş titremeye başladı, son enerjisini topluyor gibiydi. Ön ayaklarını kaldırdı ve Mehmet’in boynuna doladı. Bu bir veda değil, bir armağandı: “Evim sensin. Teşekkür ederim.”
Veteriner Ebru, elindeki şırıngayla yaklaştı. Mehmet, Karabaş’a son kez baktı: “Dinlen artık, yiğidim. Sen en iyisiydin. Seni sevgiyle bırakıyorum.”
Tam o sırada Ebru duraksadı. Stetoskopu Karabaş’ın göğsüne koydu, sonra aniden bağırdı: “Termometre! Çabuk!” Mehmet şaşkındı: “Ama… ölmek üzereydi…”
“Yanılmışım,” dedi Ebru kararlılıkla. “Bu kalp durması değil. Ağır bir enfeksiyon olabilir. Hemen antibiyotik başlıyoruz!”
Mehmet koridorda bekledi. Saatler geçti. Ebru kapıyı açtığında yorgun ama umutluydu: “Dengelendi. Ama mücadele devam ediyor.”
Sabaha karşı kapı tekrar açıldı. Bu kez Ebru gülümsüyordu: “Gelin. Sizi bekliyor.”
Karabaş, battaniyenin üzerinde gözlerini açmıştı. Mehmet’i görünce kuyruğunu yavaşça salladı”Geri döndüm.”
Ebru uyardı: “Henüz tamamen iyileşmedi. Ama yaşamak istiyor.”
Mehmet diz çöktü, alnını Karabaş’a dayadı ve sessizce ağladıkaybetmenin ve yeniden bulmanın verdiği o derin hüzünle.
“Anlamalıydım,” diye fısıldadı. “Ölmeyi değil, yardım istiyordun. Pes etmememi…”
Karabaş patisini Mehmet’in eline koydu. Bu bir veda değil, bir söz verme hareketiydiyoluna birlikte devam etme, asla vazgeçmeme ve son ana kadar sevme sözü… Çünkü gerçek sevgi, umudun en karanlık anlarda bile sönmeyeceğini öğretir.
