Mahallenin en fakir kadını olan Ayşe Teyze, bir sabah çöp toplarken yerde deri bir çanta buldu. İçini açtığında 300 bin lira olduğunu gördü. Hayatında hiç bu kadar para tutmamıştı. Elleri titriyor, kalbi hızla çarpıyordu. Ama “Hak yemek haramdır” diye düşünerek çantayı hemen mahallenin en zengini olan Kerim Bey’in kereste fabrikasına götürdü.
Kerim Bey parayı saydıktan sonra kaşlarını çattı:
“300 bin mi? Bu çantada 400 bin lira vardı. Geri kalanı nerede?”
Ayşe Teyze donup kaldı, kekeledi ama Kerim Bey eksik parayı geri istemeye devam etti. “Hırsız” damgası yememek için dişini sıkıp bankadan 100 bin lira borç alarak parayı tamamladı. Mahallede dedikodular başladı: Kimi ona inandı, kimi şüphe etti.
Üç gün sonra, sabahın erken saatlerinde gürültüyle uyanan mahalleli sokağa döküldü. Ayşe Teyze’nin evinin önünde, içi hediyeler, beyaz eşyalar ve para dolu on lüks araba duruyordu. Arabalardan birinden takım elbiseli, gözleri nemli bir adam indi ve:
“Anne! Yirmi yıldır seni arıyorum… Ben, terk edildiğimde beni alıp büyüttüğün o çocuğum!” dedi.
Tam o sırada arkasında Kerim Bey belirdi, yüzü bembeyazdı. Adam soğuk bir gülümsemeyle ona baktı:
“Beni tanıdınız mı? Yıllar önce, annemin kucağında bir bebekken, onun ailesinden kalan toprakları elinden aldınız. Onu kanal kenarındaki kulübeye mahkûm ettiniz.”
Mahallelinin fısıltıları arasında Kerim Bey’in elleri titremeye başladı. Adam, Ayşe Teyze’ye döndü:
“Anne, artık başarılı biriyim. Bu arabalardaki her şey senin. Sana yeni bir ev aldım, istediğin zaman taşınabilirsin.”
Sonra Kerim Bey’e döndü:
“Borç dediğiniz şey paradan değil, onurdandır. Annemi hırsızlıkla suçlayıp borca soktunuz. Şimdi o borç sizin üzerinize. Ama para istemiyorum. Mahalleyi dolaşıp gerçeği anlatacak ve annemden özür dileyeceksiniz.”
Ayşe Teyze’nin gözleri doldu, yumuşak ama kararlı bir sesle:
“Bana hiçbir şey borçlu değilsiniz. Unutmayın ki para yeniden kazanılır, ama kaybedilen şeref asla geri gelmez.”
Sessizliğe bürünen sokakta Kerim Bey donup kaldı. Adam, annesinin elini tutup yeni evine götürürken mahalleli alkışlarla onları uğurladı.
O günden sonra Ayşe Teyze’nin bahçesi hep kahkahalarla doldu, yemek kokuları ve lüks arabalarla… Çünkü iyiliğin değeri asla kaybolmaz.
