Benim evim, benim kurallarım
Gülten Hanım, yine benim peynirli gözlemelerimi mi yediniz? Aylin mutfağın ortasında, elinde boş bir paketle duruyor.
Ortak olduğunu sanmıştım diye savunmaya geçiyorum.
Ne ortaklığı? Özellikle Elif için almıştım! Başka hiçbir şeye alerjisi var!
Emre, gece vardiyasından yeni çıkmış, uykulu gözlerle odasından çıkıyor.
Anne, ne olur artık? Anlaşmıştıksol raf bizim!
Sol raf. Kendi buzdolabımda artık “onların” ve “bizim” raflarımız var. Bir buçuk yıl önce “geçici” olarak taşınmışlardı. Ta ki kendilerine bir ev bulana kadar. Geçici olan, kalıcı bir kabusa dönüştü.
Nine, çantamı gördün mü? Kerem evin içinde koşturuyor.
Dede, bebeğimi gördün mü? Elif, kocamın kolunu çekiştiriyor.
Vedat, balkonda gazetenin arkasına saklanmış. Kendi evinde saklanacak tek yer.
Tamam! aniden bağırıyor Aylin. Daha fazla dayanamıyorum! Emre, ya taşınıyoruz ya da çocuklarla annemin yanına gidiyorum!
Nereye taşınacağız? diye tersliyor oğlum. Ayda otuz bine mi kiralayalım? Araba kredimiz var!
O zaman arabayı sat!
Delirdin mi? İşe neyle gideceğim?
Çocuklar ağlamaya başlıyor. Onları sakinleştirmeye çalışıyorum ama Aylin, Elif’i kollarımdan çekip alıyor.
Gerek yok! Kendimiz hallederiz!
Odama gidiyorum. Kapının çarpma sesini duyuyorumEmre çıktı. Sonra çocukların ağlaması, Aylin’in bağırışları.
Benim evimde. Vedat’la otuz yıldır yaşadığımız evde.
Akşam herkes hiçbir şey olmamış gibi davranıyor. Sessizce yemek yiyoruz. Çocuklar çatallarıyla tabaklarını karıştırıyor. Aylin, Emre’ye bakmıyor bile.
Baba, tuzu uzatır mısın? diyor oğlum.
Vedat sessizce uzatıyor. Son zamanlarda hiç konuşmuyor. Kendi evinde başkalarının kavgasından yorulmuş.
Yemekten sonra Emre mutfakta kalıyor.
Anne, bu sabah için özür dilerim. Aylin sadece gergin.
Anlıyorum.
Hayır, anlamıyorsun! birden patlıyor. Otuz beş yaşında anne babasının evinde yaşamanın nasıl bir şey olduğunu anlamıyorsun! Kendini beceriksiz hissetmek!
Oğlum
Gerek yok! Sizin de zorlandığınızı biliyorum. Ama gidecek yerimiz yok!
Susuyorum. Ne denir ki?
Gece uyuyamıyorum. Vedat’ın odada dolaştığını duyuyorum. Gençlere verdiğimiz salonda Elif ağlıyor. Aylin onu sallıyor.
Sabah bir gürültüyle uyanıyorum. Mutfakta Kerem bir tabak kırmış.
Önemli değil, diyorum, kırıkları süpürürken.
Annem kızacak, fısıldıyor torunum.
Annene söylemeyiz.
Bana sarılıyor. Küçük, sıcacık, candan. Torunlarım için her şeye katlanıyorum. Ama ne zamana kadar?
Bir hafta sonra Emre işten tuhaf bir halde geliyor. Düşünceli ama asık suratlı değil.
Anne, baba, konuşmamız lazım.
Üçümüz mutfakta oturuyoruz. Aylin çocukları yatırıyor.
Karar verdim. Kredi çekip bir ev alacağım.
Ne? Kalbim sıkışıyor. Ne kredisi? Oğlum, çok büyük bir para!
Anne, başka çaremiz yok. Hepimiz çıldıracağız.
Ama yirmi yıl ödeyeceksin! Vedat uzun zamandır ilk kez konuşuyor.
Öderim. Yakın bir sokakta küçük bir ev buldum. Ama bizim.
Yakında mı? tekrar soruyorum.
Evet. Torunları görebilirsiniz. Biz deyardım gerekirse yanınızda oluruz.
Oğluma bakıyorum. Ne zaman büyüdü? Çoraplarını bile bulamayan o çocuk, nasıl da bir adam oldu?
Aylin biliyor mu?
Daha değil. Önce sizinle konuşmak istedim.
Vedat ayağa kalkıp oğlunun omzuna vuruyor.
Doğru karar. Bir erkek kendi evine sahip olmalı.
Emre rahatlıyor. Galibiyet korkmuştu.
Akşam Aylin’le konuşuyor. Ağladığını duyuyorumsevinçten mi, korkudan mu bilemiyorum.
Kredi işleri, ev arama, telaş Her şey bir rüya gibi. Aylin hem heyecanlı hem panik halinde.
Gülten Hanım, ya altından kalkamazsak? Ya Emre’nin işine son verirlerse?
Kalkarsınız. Gençsiniz, güçlüsünüz.
Ama yirmi yıl!
Ama kendinizin.
Taşınma günü. Taşıyıcılar eşyaları götürüyor. Çocuklar iki ev arasında koşturuyorbizimki bitişik sokakta, beş dakika mesafede.
Nine, artık kendi odam var! Elif beni görmeye çekiyor.
Damdaki küçük oda. Ama onun.
Harika! Döşersinizsaray gibi olur!
Akşam onların yeni evinde oturuyoruz. Darev küçük. Ama hava başka. Aylin gülüyor, Emre şakalaşıyor. Çocuklar kendi krallıklarını gösteriyor.
Anne, bizi affet, diyor birden oğlum. Bu bir buçuk yıl için.
Ne demek! Aile biziz!
Öyle. Ama aile ayrı yaşamalı.
Vedat kadehini kaldırıyor.
Yeni eve! Ve birbirimize misafir olmaya!
Her zaman bekleriz. Aylin bana sarılıyor.
Sabrettiğiniz için teşekkür ederim.
Aman sen de!
Ama haklı. Sabrettik. Ve sonunda dayandık.
Boş evde ilk gece. Sessiz. Alışılmadık bir sessizlik.
Vedat, duyuyor musun Vedat!
Ne?
Ne sessizlik!
Gülüyor.
Sonunda!
Sabah uyanıy
