Kocam DNA testi istedi ve oğlumuzun ondan olmadığına emindi: Sonuçlar çıkınca doktor bizi aradı ve korkunç bir şey söyledi
On beş yıldır birlikte büyüttüğümüz oğlumuz için bir gün kocam aniden:
“İçimde hep bir şüphe vardı. Artık DNA testi yaptırmamızın zamanı geldi,” dedi.
Önce gülümsedim, çünkü bu fikir bile saçma gelmişti. Ama test için gerçekten hastaneye gittiğimizde yüzümdeki tebessüm kayboldu.
Bu, salı günü oldu. Kocamla akşam yemeği yerken bir anda öyle bir baktı ki içim ürperdi.
“Bunu uzun zamandır söylemek istiyordum,” diye devam etti, “ama seni üzmek istemedim. Oğlumuz bana hiç benzemiyor.”
“Ama senin annene benziyor, bunu daha önce de konuşmuştuk!” diye itiraz ettim.
“Yine de. Test yaptıracağım. Ya da boşanacağız.”
Kocamı çok seviyordum, oğlumsa gözümün nuruydu. Sadakatimden emindim: Hayatımda başka hiçbir erkek olmamıştı, yalnızca onu sevmiştim. Ama içim rahat etsin diye kliniğe gittik ve numuneler alındı.
Sonuçlar bir hafta sonra çıktı. Doktor telefon açıp acilen gelmemizi istedi. Koridorda ellerim titremeye başladı. Odasına girdiğimde kağıtlardan başını kaldırdı ve ciddi bir ifadeyle:
“Otursanız iyi olur,” dedi.
“Neden, doktor bey? Ne oldu?” diye sorarken kalbim yerinden çıkacak gibi atıyordu.
İşte o zaman hayatımı altüst eden o sözleri duydum…
“Kocanız, oğlunuzun biyolojik babası değil.”
“Nasıl yani?!” diye neredeyse bağırdım. “Ona hep sadık kaldım. Başka kimse olmadı!”
Doktor derin bir iç çekti:
“Evet, ama asıl tuhaf olan başka bir şey. Siz de bu çocuğun biyolojik annesi değilsiniz.”
Gözlerim karardı. İnanamıyordum.
“Ne diyorsunuz? Bu nasıl mümkün olabilir?”
“Bunu anlamaya çalışacağız,” diye cevapladı doktor. “Hata payını elemek için testleri tekrarlayalım. Sonra arşivleri inceleyip neler olduğunu çözmeye çalışırız.”
Testleri tekrar yaptırdık. Sonuçlar aynıydı. İki hafta boyunca bir sis bulutunun içinde yaşadım. Kocam sessizdi, bana güvensizlikle bakıyordu. Ben ise geceleri oğluma sarılıp ağlıyordum.
Araştırmaya başladık. Eski hastane kayıtlarını, o dönemde çalışan doktorları ve hemşireleri aradık. Çoğu kayıp çıktı, ama yavaş yavaş tablo netleşti.
İki ay sonra bize kesin bilgiyi verdiler: Doğum servisinde bir bebek karışması yaşanmış. Bizim asıl çocuğumuz yanlışlıkla başka bir aileye verilmiş, bize de başkasının çocuğu teslim edilmiş.
En korkuncu, bu hastanede daha önce de böyle vakalar olmuştu. Yönetim hataları örtbas etmeye çalışmış, ama biz kanıtları bulduk.
Nasıl devam edeceğimi bilemiyordum. Yürekten sevdiğim oğlum, benim kanımdan değildi. Ama yine de benim çocuğum olarak kaldı.
Kocamın kabullenmesi zaman aldı.
Ve dünyanın bir yerinde bizim gerçek çocuğumuz yaşıyor belki de o da yabancı bir ailede büyüyor…
Press «Like» and get the best posts on Facebook ↓
