Sakinler haftalardır yaşlı bir adamın evinden gelen tuhaf sesleri duyuyorlardı. Kapıyı kırıp içeri girdiklerinde gördükleri karşısında donup kaldılar.
Sessiz bir sokakta herkesin birbirini tanıdığı yerde, sadece Süleyman adında yaşlı bir adam dikkat çekiyordu. Neredeyse kimseyle konuşmaz, evinden nadiren çıkar, ne iş yaptığı ya da nasıl geçindiği bilinmezdi.
Ama herkesin emin olduğu bir şey vardıevinden sürekli garip sesler geliyordu. Bazen duvarları tırmalayan bir homurtu, bazen insana benzemeyen çığlık gibi bir ses. Geceleri daha da kötüleşiyordu: iniltiler, bitkin bir havlama, günlerce süren uğultu. Sanki içeride biri çılgınca bir mücadele veriyordu.
Komşular önce katlandı. Sonra kapısına gidip vurmaya, sessiz olmalarını rica etmeye başladılar. Biri hatta bir not bıraktı:
“Lütfen, bu sesleri çözer misiniz? Geceleri uyuyamıyoruz.”
Ama cevap yoktu. Süleyman her zaman kapıyı açmazdı, dışarı çıktığında ise sadece başını sallar, anlaşılmaz şeyler mırıldanır ve yine kapısının ardına saklanırdı.
Zamanla endişe büyüdü. Bazıları onun delirdiğine emindi. Diğerleri evde başkalarının da yaşadığını düşünüyordu. Hatta biri gizli işler çevirdiğini bile söyledi. Ama kimse gerçeği bilmiyordu.
Sonra bir gün her şey değişti.
Neredeyse bir haftadır yaşlı adamı gören olmamıştı. Kapısı kilitli, pencereler her zamanki gibi kapalıydı. Ama sesler kesilmemişti.
Hatta daha da şiddetlenmişti. Geceleri çığlıklar, diş gıcırtıları, yerleri tırmalayan pençe sesleri, gıcırtılar… Sanki biri ya da bir şey dışarı çıkmaya çalışıyordu.
Yedinci gün, sakinler daha fazla dayanamadı. İki adam üst kata çıkıp kapıyı sertçe çalmaya başladı. Kimse açmadı. Polisi çağırdılar, sonunda kilit kırıldı ve kapı açıldı.
İçeri girdiklerinde herkesin kanı dondu.
Oda ağır, havasız bir kokuyla doluydu. Süleyman yatakta ölü yatıyordu. Yetkililere göre yaklaşık bir haftadır ölüydü. Ama asıl korkunç olan bu değildi.
Evde neredeyse yirmi köpek vardızayıf, bitkin, bazıları zar zor hayattaydı. Odalarda dolaşıyor, bazıları cesedin yanından ayrılmıyordu.
Yerlerde pençe izleri, dışkı, parçalanmış mobilyalar ve hayvanlar arasındaki kavga izleri vardı.
Anlaşılan yaşlı adam sokak köpeklerini topluyor, onları saklıyor, besliyor, onlarla uyuyordu. Onlar onun tek arkadaşlarıydı. Kimseye söylemiyordu çünkü onları elinden alacaklarından korkuyordu.
Yedi gün boyunca bu köpekler yiyeceksiz, susuz hapsolmuştu.
Komşular bu olayı uzun süre titreyen seslerle anlattılar. Ve ev o günden sonra bomboş kaldısanki o korkunç sırrı unutmayı reddediyordu.
Press «Like» and get the best posts on Facebook ↓
